Cud nad Wisłą to określenie odnoszące się do bitwy warszawskiej, która miała miejsce od 12-25 sierpnia 1920 roku. Bitwa ta toczyła się między Polską a oddziałami Armii Czerwonej. Bitwa ta uznawana jest za jedną z przełomowych bitew w historii świata. Jej skutkami było zachowanie przez Polskę niepodległości oraz powstrzymanie rozszerzania się rewolucji komunistycznej na Zachodnią Europę.
Armia Czerwona, której przewodził Sergiej Kamieniew składał się z dwóch związków operacyjnych: Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego oraz Frontu Południowo-Zachodniego pod dowództwem Aleksandra Jegorowa. Wojska Polskie składały się z trzech frontów: Front Północny, którym dowodził generał Józef Haller, Front Środkowy Edwarda Rydza-Śmigłego, a także Front Południowy pod dowództwem generała Wacława Iwaszkiewicza.
Wydarzeniem, kluczowym dla przebiegu i wyniku całej bitwy był manewr, jaki przeprowadziło Wojsko Polskie oskrzydlając Armię Czerwoną. Manewr ten przeprowadzony został przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego. Bezpośrednim skutkiem bitwy tej było zawieszenie broni przez delegacje polskie i sowieckie, które miało miejsce w Rydze 15 października. Traktat pokojowy, zawarty w marcu następnego roku, zapewnił uregulowanie stosunków polsko-sowieckich na kolejne 18 lat, aż do wybuchu II wojny światowej.