Postać marzyciela w literaturze – mit o „Dedalu i Ikarze”
Marzenia są składowa częścią każdej jednostki ludzkiej. Stanowią one swojego rodzaju naturalną odskocznię, będąca momentem wytchnienia od codzienności. Dopóki nie przekraczają one granic realnych możliwości są bezpieczne a nawet pomocne, dopingują bowiem często w dążeniu do celu, ukazując wizję jego realizacji. Jeśli jednak przekroczą „bezpieczne „ ramy mogą stać się realnym zagrożeniem dla ich właściciela. Już mitologiczna Grecja podejmowała tematykę marzeń. To na jej podstawie powstał mit omawiający postać młodego marzyciela. Ta operująca symbolami opowieść ukazuje znaczenie marzeń oraz bariery, którym powinno się je podporządkować.
Przykładem, który wielokrotnie został wykorzystany w literaturze jest mit o „ Dedalu i Ikarze”. Ikar bowiem od wieków już stanowi symbol młodzieńczych marzeń, pragnienia niepohamowanej wolności. Każdego bohatera literackiego, który poświęcił swój los lub życie na rzecz wyższych celi będących nierealnymi do spełniania można nazwać Ikarem – marzycielem dążącym do swych pragnień na oślep bez ich odpowiedniej oceny i zestawienia z rzeczywistością. Rozważając tę tematykę można także powiedzieć, że Dedal i Ikar to pierwsi ludzie, którzy spełnili pomysł o locie, prekursorzy idei zakładającej, że człowiek może szybować w przestworzach jak ptak. Należy tu zaznaczyć, że sam lot nie był podstawą tego wyczynu. To chęć ucieczki i pragnienie wolności doprowadziła do mitycznego lotu. Dedal wyjątkowo zdolny artysta i rzemieślnik uciśniony rządami króla Minosa, zdecydował zrobić wszystko by uwolnić siebie i syna a tym samym zyskać nowe życie. Był zmęczony mozolną pracą i przytłoczony świadomością konieczności pozostania na zawsze w tym miejscu. Pragnął on odzyskać swe dawne życie a przede wszystkim zapewnić swemu synowi lepszy byt. Długo pracował nad realizacja swego planu , mozolnie przytwierdzał do wosku niezliczone ilości piór. Po wybudowaniu wymyślnej konstrukcji na kształt przypominającej skrzydła, postanowił podjąć próbę ucieczki. Jego radość nie trwała jednak długo, syn Ikar wznosząc się w przestworzach zapomniał o realnych celach tej podróży. Zachłyśnięty pięknem dostrzeganym z wysoka marzył o niepohamowanej wolności do czasu aż poczuł, że spada. Roztopiony wosk trwale uszkodził konstrukcję skazując młodego zuchwalca na śmierć w głębinach. Ikar pozostał jedynie wspomnieniem i symbolem wielu młodzieńczych marzeń okupionych życiem. Ten przykład obrazuje istotę marzeń ludzkich, są one niezbędne w wyznaczaniu życiowych celi ale muszą pozostać połączone z rzeczywistością. Jeżeli bowiem w swym zapomnieniu utraci się kontakt z realiami naraża się na porażkę i rozczarowanie.
