Kobieta jako bohater literacki – Antygona Sofokles
Kobieta jest przede wszystkim człowiekiem – istota ludzką , o niepowtarzalnym charakterze i usposobieniu. Niestety wielokrotnie kulturowość i stereotypy próbują zatrzeć ten fakt. Kobieta zostaje przypisana do ról matki, żony, kochanki. Owszem pełnienie tych ról jest nieodzownym elementem kobiecości jednak czy poza nim istnieje wnętrze człowieka? Na pewno tak, stąd uważam, że należy wykazać , że każda kobieta posiada odrębny portret psychologiczny, jednak rola bohatera jest dla niej wyjątkowo trudna. Wymaga bowiem przeciwstawieniu się wzorcom kulturowym i stereotypom kształtującym ich świadomość.
Już antyczne dzieła dostarczają obrazów kobiet . Jednym z takich dzieł jest Antygona – Sofoklesa. Pozycja ta jest wyjątkowo trafna przy realizacji powyższego tematu, gdyż jedna tragedia zawiera w sobie dwa skrajnie odmienne przykłady kobiet. Każda z nich znajduje się w takiej samej sytuacji a jednak postępuje inaczej. Dwie siostry Antygona i Ismena ukazują nam sedno problemu. Król Kreon zakazał im pogrzebać zwłok ukochanego brata Polinejkesa, pod groźbą kary śmierci. Antygona jako kobieta silna i dumna , samodzielnie decydująca o swym losie, pozostaje niezłomna w dążeniu do wyznaczonego sobie celu. To ona pogrzebie mimo świadomości kary ciało swego brata i zginie czując , że dokonała właściwego wyboru. Mając poczucie wolności i spełnienie własnej woli zgodnej z życiowymi zasadami. Właściwie mówi o niej cytat: „ Krnąbrne po krnąbrnym dziewczyna ma ojcu, Obejście, grozie nie ustąpi łatwo „. To dzięki tym czynom stała się bohaterem, potrafiła bowiem podjąć decyzje sprzeciwiającą się prawom ziemskim wyznaczanym od lat przez mężczyzn. Ismena natomiast jest kobietą słabą i delikatną, swe wybory podporządkowuje opinii innych uznanych za autorytety. Woli podlegać władzy króla Kreona, niż sama podjąć decyzję i skutki jej towarzyszące. Wybiera życie w intelektualnej pustce i niewoli. Jak czytamy w lekturze: „ Baczyć to trzeba, że my przecie słabe, Do walk z mężczyzną niezdolne niewiasty „. Te słowa wypowiada bohaterka. Są one jasnym dowodem powyższych stwierdzeń .Ismena to kobieta całkowicie podległa mężczyzną, nie próbuje przebić się dalej, stworzony przez kulturę i wychowanie wzorzec jest dla niej najważniejszy. Określa bowiem szczegółowo jak powinna postępować, wyręcza tym samym w myśleniu i szufladkuje w roli kobiety jako słabej i bezmyślnej.
Na podstawie tej antycznej tragedii należy stwierdzić, że istnieją różne postacie kobiet, jednak prawdziwym bohaterem może zostać nazwana tylko ta, która swoim postępowaniem zaświadczy, że jest w stanie wykroczyć poza wyznaczone granice w imię najwyższych wartości. Należy jednak podkreślić, że jest to niejednokrotnie największe poświęcenie, gdyż wychowana jako podległa mężczyzną, bezmyślna istota musi trwale zburzyć otaczające ją mury kulturowe, narażając się tym samym na niezrozumienie a nawet wykluczenie z danej społeczności.
