Wisława Szymborska ”Życie na poczekaniu” analiza wiersza
Wisława Szymborska była jedną z najznakomitszych poetek polskich, jej twórczość została odznaczona literacką nagrodą nobla w roku 1996. Analiza jej dzieł pozwala poznać ją jako znawczynię świata i natury ludzkiej, doskonałego obserwatora zdolnego do głębokich refleksji. Należy zaznaczyć, że Szymborska za motto swych dzieł przyjęła słowa Michaela Montaignea „Patrzcie, ile ten kij ma końców”. Sama autorka wielokrotnie skromnie naznaczała, że nie ma jednolitego określonego programu poetyckiego dlatego też prawdopodobnie nigdy nie należała do jakiekolwiek grupy poetyckiej.
Jednym z bardziej znanych wierszy poetki jest utwór zatytułowany „Życie na poczekaniu”. Podmiot liryczny poprzez swoją wypowiedz stwierdza prawdę o charakterze uniwersalnym, jak mówi cytat: ” nie znam roli, którą gram”. „Życie na poczekaniu. Przedstawienie bez próby, Ciało bez przymiarki. Głowa bez namysłu…, o czym jest sztuka zgadywać musze wprost na scenie”.
Codzienne życie jawi się jako improwizacja, wymyślanie i podejmowanie decyzji na poczekaniu. Nie wiadomo jaki przyniosą one skutek, jaki mają sen i znaczenie w danym momencie ponieważ nie zna się własnej roli, to dlatego życiowa gra jest tak niedoskonała. Perfekcję w różnych dziedzinach jak stwierdza podmiot liryczny można osiągnąć poprzez wielokrotne powtarzanie, żmudne ćwiczenie tej samej roli. Niestety życie ludzkie przemija, nie można go powtórnie przeżyć.Podmiot liryczny marzy o takowej powtórce, choć jednej środy lub czwartku, niestety nie jest to możliwe i improwizacja musi trwać nadal, miedzy tak znanymi elementami codzienności jawiącymi się jako rekwizyty.
W wierszu tym bardzo wyraźny jest motyw literacki zwany „theatrum mundi” . Życie ludzkie jawi się jako swoista sztuka w której każdy odgrywa nie do końca znaną przez siebie rolą. Nikt nie zna reżysera ani scenarzysty, nie może przećwiczyć i przygotować się do swej roli, sytuacja kreuje określoną grę, przez to tak często pojawiają się w niej błędy.
W wierszu zastosowano następujące środki stylistyczne: metafory, epitety, pytania retoryczne.
