„Szczęście” interpretacja wiersza Jarosława Iwaszkiewicza
„Szczęście” to tytuł jednego z wierszy autorstwa Jarosława Iwaszkiewicza. Podmiot liryczny w utworze to poeta, człowiek, którego wrażliwość wyróżnia spośród innych ludzi. Przeżywane przez niego stany zostają opisane tworząc obraz definiujący szczęście. Całość wiersza ukazuje bowiem tytułowe szczęście z punktu widzenia podmiotu lirycznego, peta uważa, że jego podstawę stanowi przeżywanie świata, zauważanie niedostrzeganych przez innych elementów. Każdy nawet najmniejszych szczegół stanowi bowiem dowód niezwykłości natury, każda chwila jest bezcenna, niesie ze sobą niepowtarzalne zjawiska. Podmiot liryczny przeżywając wszystkie te stany wyraża radość: „ smakować każdy krok swój po białej , twardej drodze”. Poeta jako jednostka wrażliwa pragnie także okiełznąć przyrodę i otaczającą go rzeczywisto: „czuć, jak rumak wartki pod jarzmem dłoni chyli”, poznać ją zrozumieć i dzięki temu posiąść zdolność kierowania swoim życiem. To on bowiem jako pan swojego losu chce równoważyć odczuwaną intensywność i spokój, łączyć je ze sobą i dobierając „odpowiednie ilości”. Podmiot liryczny przez cały utwór wyraża zachwyt otaczającym go pięknem, każdy element przyrody jest drogocenny : „jak kryształ szklanej kuli czuć dnie we wnętrzu dłoni”. Tytułowe szczęście stanowią bowiem odczucia zmysłowe, głębokie przeżywanie świata jest jego podstawą. Poeta posiada niezwykłą moc potrafi bowiem jako jeden z nielicznych w każdym momencie dostrzec piękno i radość, wobec, której obojętnie przechodzą inni.
Obraz stworzony w wierszu stanowi uwidocznienie stanów odczuwanych przez poetę. Autor celowo podkreśla w jaki sposób artysta postrzega i odczuwa świat. Dodatkowym zabiegiem mającym uwypuklić opis jest kolorystyka oraz gra światła zastosowana w utworze: „biel kwietnych drzew ”, „biała, twarda droga ”, „słońca światło ”, kryształ szklanej kuli ”. Autor celowo zastosował biel oraz światło, elementy te mają wpłynąć na odczucia czytelnika sprawić, że wiersz wyda się czysty i krystaliczny, przepełniony prawdziwym szczęściem płynącym z delektowania się sztuką.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz składa się z czterech dystychów. Autor zastosował następujące środki artystyczne: porównania: „ jak krople czuć”, metafory: „ jedwab ręki ”, epitety: „ płomień żartki ”.
