Rozalia była jedną z bohaterek występujących w noweli „Antek” autorstwa B. Prusa. Była młodszą siostrą Antka. Miała też młodszego braciszka, Wojtusia, którym musiała się opiekować. Razem z matką mieszkali i wychowywali się na wsi. Ich ojciec zginął przygnieciony drzewem podczas wyrębu lasu.
Rozalka od najmłodszych lat musiała pracować, pomagać matce w domu i w gospodarstwie. Była bardzo zaradną, pracowitą i sumienną dziewczynką. Nie sprzeciwiała się matce i była posłuszna. Pomagała również Antkowi wypasać bydło: „bo chłopak zajęty struganiem nigdy się nie dopilnował. (…) Dopiero gdy siostra razem z nim pasła, było lepiej: on strugał patyki, a ona pilnowała krów”. To właśnie dzięki jej pomocy Antek mógł poświecić się swojej pasji. Była wspaniałą, dobrą i kochającą siostrą. Tylko ona go rozumiała i doceniała. Rozalia była bardzo pracowitą i zaradną małą osóbką. Swoje obowiązki starała się zawsze wykonywać solidnie. Była bardzo odpowiedzialna jak na swój młody wiek. Ciężko pracowała w domu i w gospodarstwie: nosiła wodę, gotowała, sprzątała, wypasała bydło. Dziecko pracowało ponad siły, ale niestety takie realia wówczas panowały. Gdy zapadła na ciężką chorobę, jej matka i znachorka umieściły ją w piecu by wypędzić chorobę. Jednak dziewczynka zginęła w płomieniach. Nie pomogły jej krzyki, płacze i błagania.
Tragiczna śmierć dziewczynki świadczyła o ciemnocie ówczesnych ludzi ze wsi. Nie było zbyt wielu możliwości leczenia chorób, bo matki nie było stać na lekarzy i różnego rodzaju medykamenty. Wówczas kierowano się we wsiach zaleceniami znachorek, które rzekomo wiedziały co należy robić. W przypadku Rozalki chciano, by dziecko wypociło chorobę, a najlepszym sposobem, zdaniem znachorki, było umieszczenie dziecka w rozgrzanym piecu chlebowym. Nie zdawano sobie sprawy, że dziecko się dusi i błaga o ratunek. Uważano bowiem, że to na pewno jej pomoże. Dziewczynka umierała w męczarniach. Miała zaledwie osiem lat, gdy spotkała ją tak tragiczna śmierć.
Rozalia była dobrym i pracowitym dzieckiem. Należycie wykonywała swoje obowiązki, nie buntowała się, bo wiedziała, że w innym przypadku spotka ją kara. Widziała bowiem, jakie cięgi dostawał, za nieróbstwo jej brat, Antek. Jednak był to ciężki los dziewczynki, bo zamiast wieść szczęśliwe beztroskie dzieciństwo, musiała ciężko pracować ponad siły. Rozalia, tak jak i jej brat pozbawieni byli prawdziwego dzieciństwa. Przyszło im żyć w trudnych czasach. Bohaterka nie zaznała wielu życiowych doświadczeń, bo zmarła jako małe dziecko. Jej postać budzi ogromne wzruszenie, ale i żal i rozpacz z powodu losu, jaki ją spotkał. Bohaterka mogła mieć całe życie przed sobą i różnie mogłoby się ono potoczyć, ale niestety nie było jej to dane. Dla czytelnika pozostanie wspaniałym, pracowitym dzieckiem, któremu dzieciństwo i życie zostało odebrane w tak okrutny sposób.
