Wypracowanie jest charakterystyką Lampo, psiego bohatera książki R. Pisarskiego pod tytułem „O psie, który jeździł koleją”. Lampo był przybłędą, kundelkiem, którego ulubionym zajęciem było podróżowanie pociągami.
„Było to bardzo miłe, kudłate psisko podobne trochę do szpica, a trochę do owczarka. Oczy miało wesołe i szelmowskie. Jedno ucho sterczało ostro do góry, drugie opadało w dół. Nadawało to psu pocieszny, a zarazem zawadiacki wygląd”.
Lampo był wyjątkowym psem. Lubił podróżować, a jego ulubionym środkiem transportu były pociągi. W ten oto sposób pies jeździł po całych Włoszech. Pewnego dnia trafił na stację Marittima, gdzie poznał przyjaznego zawiadowcę stacji. Bohater okazał się bardzo pomocnym i nadzwyczaj inteligentnym stworzeniem. Pomagał zawiadowcy odprawiać pociągi, pilnował biura nocami, pomagał również innym pracownikom kolei. Pies szybko zyskał sympatię ludzi pracujących na kolei i zdobył serca zawiadowcy i jego rodziny.
Nie był jednak psem, który lubił przebywać w jednym miejscu. Wciąż gdzieś podróżował, odwiedzał inne, czasem odległe miasta. Jego zachowanie i postępowanie dziwiło wielu ludzi, wielu chciało odkupić tego niezwykłego psa, ale on wciąż wracał do zaprzyjaźnionego zawiadowcy. Bardzo przywiązał się do swojej nowej rodziny, ale nie potrafił przebywać z nią bez przerwy.
Lampo był wiernym i szczerze oddanym psem, jednak nie smakowało mu jedzenie z kolejowego bufetu. Wszystkich to bardzo dziwiło do momentu, kiedy wyszło na jaw, że pies stołuje się u kucharza z wagonu restauracyjnego.
Pewnego dnia psi bohater przeżył dramatyczne wydarzenia. Próbował wejść do bardzo zatłoczonego pociągu i został ściśnięty drzwiami. Odniósł bardzo poważne rany, ale nikt z jadących nie potrafił mu pomóc. Gdy pociąg się zatrzymał pies wypadł z pociągu i leżał przy torach. Odnalazła go pewna wieśniaczka, która przekonana o traumie psa zabrała go do domu, gdzie wraz z mężem owczarzem udzieli mu pomocy i schronienia. Lampo spędził z nimi całą zimę, ale bardzo tęsknił do swojego opiekuna, dlatego wiosną, gdy poczuł się lepiej postanowił do niego wrócić. Żal mu było opuszczać swoich wybawców, ale wiedział, że uczucie tęsknoty jest silniejsze. Był bardzo przywiązany do zawiadowcy i stacji kolejowej Marittima. Pies wrócił na stację, wszyscy byli bardzo szczęśliwi, jednak naczelnik kazał się pozbyć psa, i zawiadowca wysłał go do swojego wuja na Sycylię. Jednak i stamtąd pies uciekł. Po wielu przeżyciach, długiej podróży wrócił wycieńczony na swoją ukochaną stację tam zajęto się nim troskliwie z pomocą weterynarza. Któregoś popołudnia doszło na stacji do dramatycznych wydarzeń. Najmłodsza córka zawiadowcy, Adela siedziała i bawiła się na torach, gdy z ogromną prędkością nadjeżdżał pociąg ekspresowy. Ludzie rzucili się na ratunek dziewczynce, ale to Lampo okazał się najszybszy i przerzucił dziewczynkę na drugą stronę torów. Sam jednak zginął pod kołami pociągu.
Był to bardzo odważny, dzielny i ofiarny pies, który poświęcił własne życie dla ratowania małej dziewczynki spod kół pociągu. Jego imię oznaczało „błyskawica” i taki też był: szybki i zwinny. Był wyjątkowym psem, który bardzo kochał swoich opiekunów i bez zastanowienia gotów był zrobić dla nich wszystko. Lampo był wielkim psem i bohaterem.
