Jest to najważniejszy utwór romantyzmu. Rok wydania tomiku pt. „Ballady i romanse”, w którego skład wchodzi „Romantyczność, to data początku romantyzmu w Polsce. O tym, że jest to utwór romantyczny świadczy sam tytuł. Występuje motto Szekspira, który był dla romantyków najważniejszym pisarzem. Ważne jest nie tylko to co widzimy, ale to dostrzegamy dzięki duszy. Widzi się wnętrze, osobowość. Bada duszę, dostrzega każdy jej element i znaczenie. Ważne jest to co niewidzialne, to czego inni nie potrafią dostrzegać.
„Romantyczność” to ballada romantyczna. Jedną z podstawowych cech ballady romantycznej jest synkretyzm rodzajowy. Objawia się łączeniem elementów, liryki, epiki i dramatu. O tym, że jest liryczny świadczy istnienie środków stylistycznych, rymów i specyficznej budowy. Opowiada o uczuciach. Epika to narrator, bohaterowie, elementy świata przedstawionego (małe miasteczko). Występuje Karusia oraz zjawa. Taką samą rolę odgrywa świat żywy i martwy. Pojawia się również starzec (Jan Śniadecki), który był straszliwym krytykiem Mickiewicza.
Lud staje w obronie Karusi. Narrator jest również świadkiem zdarzeń i bohaterem. O elementach dramatu świadczy występowanie monologu i dialogu. Występuje bohater romantyczny, jakim jest Karusia. Dziewczyna przeżywa nieszczęśliwą miłość. Jej ukochany zmarł, a ona kocha go miłością wieczną, sięgającą poza grób. Staje się szalona, obłąkana. W romantyzmie człowiek szalony jest postacią pozytywną. Ma kontakt z siłami nadprzyrodzonymi. Ludzie podziwiali szaleństwo.
Ludowość charakteryzuje balladę romantyczną. Występują ludzie z małych miasteczek, wsi i wierzą w zjawy. Nawiązują do języka ludowego. Stosowanie etyki ludowej, gdzie zbrodnia musi być ukarana. Narrator solidaryzuje się z przekonaniami ludzi prostych. On jest naiwny wobec świata. Dziwi się mu. W balladzie miesza się ze sobą świat realistyczny i fantastyczny.
Bohaterka zachowuje się jak opętana. Chwyta, woła, wita się z duchem. Ma wrażenie, że to Janek. Bardzo tęskni za nim i czuje się samotna. Akcja rozgrywa się na rynku małego miasteczka, gdzie świadkami jest gawiedź. Prosty lud wierzy, że ukazuje się jej ukochany. Starzec jest osobą, której wierzono, a zapewnia on, że to niemożliwe zjawisko. Występuje przeciwko Karusi i ludowi, który jej wierzy. Starzec skupia się tylko na rzeczach materialnych. Wierzy w to co widzi i można zbadać. Nie dostrzega prawd serca.
