„Prośba o piosenkę” interpretacja wiersza Juliana Tuwima
Julian Tuwim był jednym z członków poetyckiej grupy skamander, wywodziła się ona bezpośrednio od pikadorczyków, którzy zaczęli działalność w latach międzywojennych, okres ten ze względu na swą wyjątkowość budził różne potrzeby wśród twórców. Mieli oni na celu ukazanie rzeczywistości poprzez odrzucenie tematyki przeszłości i wyznaczenie nowych kierunków poezji. Julian Tuwim jako skamandryta początkowo również zaskakiwał i wstrząsał odbiorców swą twórczością.
„Prośba o piosenkę „ to jeden z wierszu autorstwa Juliana Tuwima. Należy zauważyć, że utwór ten należący do tomiku „ Słowa we krwi ”, ukazuje przemianę światopoglądu poety. We wcześniejszej twórczości Tuwim jako młody skamandryta opiewał biologizm i witalizm, wszechobecną radość wynikającą z możliwości istnienia. W wierszu „Prośba o piosenkę” autor odchodzi od tych ideałów pragnąc uczynić swą twórczość przydatną społecznie i politycznie.
Podmiot liryczny w utworze to sam poeta, który w formie specyficznej modlitwy zwraca się do Boga. Modlitwa wyraża prośbę o natchnienia ukazując jednocześnie nowe przemyślenia poety. Jak mówi cytat: „ nie natchnij mnie hymnami, bo nie hymnów trzeba”. Tuwim nie prosi aby jego twórczość wzbijała się ponad rzeczywistość, wynosiła go ponad tłum ale by stała się bronią w walce ludzi biednych z bogaczami. Orężem, które wesprze na drodze walki wszystkich potrzebujących. Poezja zostaje ukazana poprzez metaforykę wojenną, jest jak „kula ”, „ostra stal ”, która potrafi zadawać śmiertelne ciosy. Stworzony w ten sposób obraz ma za zadanie podkreślić nową rolę poezji. Tuwim pragnie aby nabrała ona mocy sprawczej: „ aby ci, w których palnę , prosto w łeb dostali, Kulą z sześciostrzałowej, błyszczącej piosenki”. Tytułowa prośba o piosenkę jest więc synonimem poezji, zwrotem określającym całą twórczość literacką o tym charakterze.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w trzech zwrotkach o rymach krzyżowych. Autor zastosował następujące środki artystyczne: metafory: ” serce biło gniewem oceanów ”, epitety: „ rym celny i cienki ”, apostrofy: „ jeżelim Stwórco ”.
