„Do Muzy” interpretacja wiersza Leopolda Staffa
Leopold Staff to jeden z najwybitniejszych poetów polskich, urodził się 14. XI. 1878 roku we Lwowie, warto zauważyć, że poeta tworzył na przestrzeni trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego, współczesności. Autor był zwolennikiem filozofii Nietzschego dlatego też pragnął zwalczać wszelkie przejawy dekadentyzmu. Swój debiut poetycki rozpoczął tomem zatytułowanym „ Sny o potędze ” .Zmarł w roku 1957 w Skarżysku kamiennym.
„Do Muzy” to tytuł wiersza autorstwa Leopolda Staffa. Podmiotem lirycznym w utworze jest sam poeta, który naśladując starożytna kulturę odwołuje się do tytułowej muzy poszukując natchnienia. Stanowisko to uwidacznia również, że Staff jest oddanym klasykiem, to bowiem przedstawiciele tego kierunku hołdowali kulturze starożytnej. Można również powiedzieć, że tytuł wiersza wskazuje, że jest to inwokacja, rozpoczynająca utwór. Zabieg ten był powszechnie stosowany przez starożytnych poetów, dzięki temu artyści wypraszali sobie natchnienie u mitologicznych córek Zeusa i Mnemosyne zwanych muzami.
Całość wiersza stanowi manifest poetycki, którym autor poprzez żartobliwa treść potwierdza swoją wierność sztuce i poezji a także przynależność do nurtu klasycznego. Poeta prosi by, kiedykolwiek muza objawiła mu się, przecież nie wie jak wygląda a jego wyobrażenia nie dotyczą jedynie metafizycznego natchnienia ale i kobiecej istoty: ” że mi się kiedyś, cudna, zjawisz osobiście…, i Niewinem czy brunetką jesteś , czy blondynką ”. Poeta kilkakrotnie zapewnia muzę o swym oddaniu i wierności, starając się wyraźnie udowodnić prawdziwość swych słów. Zakończenie wiersza ostatecznie potwierdza słowa poety stanowiąc podkreślenie najważniejszych dla niego wartości: „ Chociaż bez ciebie, boska, lecz dla ciebie żyję ”. Jak widać więc wyraźnie na podstawie przytoczonego cytatu poezja dla Leopolda Staffa jest najwyższą wartością, która bezpośrednio wpływa na jego życie. Jej kształt nadany zostaje poprzez klasycyzm, którego dowodem jest zwracanie się bezpośrednio do starożytnego symbolu – muzy.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz składa się z trzech zwrotek napisanych trzynastozgłoskowcem. Autor zastosował następujące środki artystyczne: apostrofy: „muzo”, epitety: „ boska ”.
