Horacy „Exegi monumentum aere perennius” – „Wzniosłem sobie pomnik trwalszy od spiżu”
Horacy to antyczny poeta i pisarz żyjący w latach 65 – 8 p.n.e. Artysta przez całe swe życie dążył do doskonalenia swej twórczości, stąd wielokrotnie stosował w swych utworach różnorodność językową. Poeta studiował również teorię literatury, wiele gatunków poetyckich zawdzięcza mu swój obecny kształt.
„Exegi monumentum aere perennius” to tytuł jednego z wierszy antycznego poety Horacego. Tytułowy zwrot w tłumaczeniu na język polski oznacza: „Wzniosłem sobie pomnik trwalszy od spiżu”. Podmiot liryczny w utworze to sam poeta, który ujawnia się już na wstępie używając zwrotu w pierwszej osobie liczby pojedynczej :”wzniosłem sobie”. Przez cały wiersz poeta ukazuje dumę ze swojej twórczości, to ona bowiem będąc ponadczasowa jest w stanie zapewnić sławę i nieśmiertelność. Horacy ocenia swój dorobek porównując się do wielkiego budowniczego, który ukończył niepowtarzalne i monumentalne dzieło : „wzniosłem sobie pomnik trwalszy od spiżu”. Wiersz napisany przez poetę jest jego pomnikiem, który już zawsze będzie przywoływał wspomnienia o nim i jego twórczości. Dzięki temu Horacy nigdy nie zostanie zapomniany, stanie się wielkim artystą, którego dzieła będą wspominane przez kolejne pokolenia. Pozostałość w postaci twórczości to dla poety nieśmiertelny pomnik, żadna siła ani upływający czas nie jest w stanie go zniszczyć, stwierdzenie to potwierdza zwrot: „ non omnis moria” – czyli nie wszystek umrę. Słowa te poeta wyraźnie sobie upodobał, uszczęśliwiała go wizja niemijającej sławy, która świadczy o talencie artysty. Jedyne na co jeszcze może liczyć i czekać poeta po ukończeniu swego wielkiego dzieła to symboliczne odznaczenie przez muzę oraz uhonorowanie przez samego Apollo wieńcem laurowym.
Zakańczając omawianie utworu należy stwierdzić, że wiersz ten stanowi autoprezentację, jego tematyka zawiera bowiem ocenę własnego dorobku, ukazanie lirycznego „ja”. Poeta wypowiada się o sobie samym w sposób bezpośredni do nieokreślonego adresata. Całość stanowi wyraz przekonania poety o jego wielkim talencie, dumie z dotychczasowych dokonań oraz głębokiej wierze w nieśmiertelność sławy. Wiersz zawiera się w czterech strofach a każda z nich posiada cztery wersy.
