„Pijaństwo” interpretacja satyry Ignacego Krasickiego
Ignacy Krasicki zasłynął swoimi satyrami gdyż to poprzez nie krytykował ówczesną rzeczywistość społeczną i polityczną Polski. Wyciągane i ukazywane przez niego wnioski nie piętnowały konkretnych osób a zachowania ogółu, które niepokoiły autora. Należy pamiętać, że lata w których powstawały satyry cechowały się dużą zmiennością, Polska stała w obliczu rozbiorów.
„Pijaństwo” to tytuł jednej z bardziej znanych satyr Ignacego Krasickiego. Autor w utworze występuje jako moralista piętnujący naganne zachowania społeczne, które zaobserwował w życiu codziennym. Należy zaznaczyć, że w ówczesnym czasie spożywanie dużych ilości alkoholu stanowiło nieodłączny element kultury szlacheckiej. Sarmaci wywodzący się z czasów saskich udowadniali swe męstwo poprzez picie, mężczyzna, który spożył największą ilość trunku zyskiwał sławę i poważanie wśród pobratymców. Libacją sprzyjały wszystkie okoliczności, sprzeciwienie się takim zachowaniom lub odmówienie wypicia alkoholu uznawane było za obrazę tradycji i związanej z nią gościnności. Autor wyraźnie potępiał ten zwyczaj uważając, że ludzie upijający się do nieprzytomności upadlają się, są gorsi niż zwierzęta nie kontrolują swych czynów. Przejawiając wynaturzane zachowania pijacy odbierają godność gatunkowi ludzkiemu. Całość utworu stanowi dialog pomiędzy tytułowym pijakiem oraz przedstawicielem oświecenia, postacie kolejno wytaczają swe argumenty. Pijak w sposób komiczny opowiada swe „melanże” i związane z nimi przygody, człowiek oświecenia popiera swe słowa racjonalnymi argumentami, starając się z wielką rozwagą uzasadnić prezentowane stanowisko. Po wysłuchaniu tych argumentów sarmata wydaje się rozumieć swe błędy, podkreśla je słowami: „bodaj w piekło przepadło obrzydłe pijaństwo”. Zakończenie utworu ukazuje jednak, iż mimo wyciągniętych wniosków szlachcić natychmiast znów wyrusza by napić się wódki. Jak widać więc mimo starań człowieka oświecenia jego argumenty nie zdały się na nic. Nałóg wziął górę nad człowiekiem. Należy więc stwierdzić, że pijak jest postacią śmieszną i równocześnie żałosną, bawi swoimi opowieściami, jednak świadomość jego uzależnienia od alkoholu oraz stanu do jakiego się doprowadza przytłacza czytelnika.
Utwór ma budowę ciągłą, całość napisana jest trzynastozgłoskowcem o rymach krzyżowych. Charakterystyczne w tej satyrze jest zawarcie powitania oraz zakańczającego całość pożegnania.
