„Miłość” interpretacja wiersza Mari Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej.
Maria Pawlikowska – Jasnorzewska to jedna z najwybitniejszych poetek polskich. Urodziła się 24.XI. 1891 roku w Krakowie, pochodziła ze znanej rodziny malarzy – Kossaków. Jej życie zdominowała poezja, wiadomo na pewno, że była zaprzyjaźniona ze skamandrytami oraz krakowskimi formistami. Interesowała się również przyrodoznawstwem i filozofią, była zwolenniczką Maeterlincka i Schopenhauera. W wielu jej wierszach można odnaleźć wyraźny wpływ tych filozofów. Zadebiutował w roku 1922 tomem zatytułowanym „ Niebieskie migdały ”. W swej twórczości często uduchowiała przyrodę ukazując jej metafizyczny wymiar. Zmarła w Anglii 9. VII. 1945 roku.
„ Miłość ” to tytuł jednego z wierszy autorstwa Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej. Utwór ten zawiera się w cyklu „ Pocałunki ”. Podmiotem lirycznym jest kobieta, która przemawia do adresata, mężczyzny. Można powiedzieć, że utwór stanowi wyznanie, cała ukazana tematyka dotyczy bowiem tęsknoty, to o niej wspomina kobieta. Jak mówi cytat: „I nic. Jestem może bledsza, trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca ”. Kobieta jakby przyglądała się sobie poszukując wątpliwych zmian w wyglądzie fizycznym. Odczuwa przecież brak, pustkę i trudne do zdefiniowania uczucia a mimo to nie ma żadnych świadczących o tym fakcie namacalnych dowodów. ”Nie widziałam cię już od miesiąca”, to z pewnością wyraz tęsknoty spowodowanej brakiem bliskiej osoby, wspomnieniami , które wywołują nieprzyjemne uczucia. Najważniejsza w utworze wydaje się być puenta, jak mówi cytat: ” lecz widać można żyć bez powietrza ”. Słowa te ukazują, że dla podmiotu lirycznego miłość jest tak ważna jak oddech. To ona pozwala istnieć, egzystować bez względu na rzeczywistość. Skoro jednak podmiot liryczny stwierdził, że można żyć bez oddechu ukazał tym samym paradoks, mający podkreślić, że życie pozbawione tego uczucia jest cierpieniem. To pasmo nieszczęść, pustka w której nie można normalnie funkcjonować.
Zakańczając należy również wskazać, że wiersz zawarty jest w czterech wersach. Każdy z wersów posiada różną ilość sylab. Całość prawdopodobnie celowo została pozbawiona przez autorkę jakichkolwiek środków artystycznych.
