„Lato 1932” interpretacja cyklu wierszy autorstwa Jarosława Iwaszkiewicza
Jarosława Iwaszkiewicz urodził się 20. 02. 1894 roku w mieście Kalnik na Ukrainie. Poeta studiował prawo w Kijowie, jednak jego prawdziwą pasją była twórczość literacka. Wiersz „Lilith” rozpoczął twórczość poety w roku 1915, autor po przybyciu do stolicy Polski przez pewien czas był związany z poetycką grupą skamander. Od 1928 roku poeta mieszkał w Warszawie, pozostał tam już do śmierci w roku 1980, w międzyczasie wydał liczne zbiory wierszy, opowiadania, eseje oraz dramaty.
„Lato 1932” to tytuł nie jednego wiersza ale całego cyklu autorstwa Jarosława Iwaszkiewicza. Należy zauważyć, że data znajdująca się w tytule nie ma powiązania z żadnym wydarzeniem historycznym, społecznym czy politycznym. Cykl poezji zawiera powiązane ze sobą tematycznie utwory pozbawione jakichkolwiek tytułów, ich wspólną nazwą pozostaje „Lato 1932”. W zbiorze wyraźnie przeważają postacie męskie, duchy oraz symbole. Autor w poszczególnych utworach stawia szereg pytań dotyczących przyszłości i śmierci, podmiot liryczny ukazuje jednocześnie swą postawę pełną rezygnacji. Poeta skupia się na prezentowaniu zagadnień miłosnych, miłość dla podmiotu lirycznego jest bowiem ogromną siłą, która potrafi otumanić i uzależnić człowieka, to jak niepohamowana siła, która determinując działania jednostki ogranicza jej rozwój. Początkowo miłość jest pozytywnym elementem życia, stopniowo jednak w kolejnych utworach cyklu czytelnikowi ukazuje się rezygnacja podmiotu lirycznego, który wydaje się być wyraźnie zniechęconym. Wiersze pełne rozczarowania opisują rozstania i motyw nieudanej miłości. Zmiany te zauważalne są w kolorystyce stosowanej w opisach, złoto i czerwień ustępują miejsca czerni i szarości. Świat wydaje się tracić swój urok powoli zagłębiając się w nocy.
Analizując ten cykl można również wskazać, że część pierwsza znacznie różni się od drugiej. Początkowo bowiem podmiot liryczny skupia się na tematyce rozstań , mówi i myśli o procesie starzenia oraz nieuchronnej śmierci. W drugiej części gdzie pojawia się noc ukazuje się motyw zasypiania, lęku oraz snu. Podmiot liryczny z pewnością możemy utożsamić z samym autorem to bowiem jego matka w cyklu prowadzi go w świat pozagrobowy. Stan ten budzi lęk i przerażenie ale i fascynację, doznania metafizyczne nieodkryte i niepojęte budzą się nocą uaktywniając podświadomość i nieznane dotąd stany psychiczne.
