Księga Koheleta- wizja człowieka i świata
Rozważania na temat świata oraz umiejscowionego w nim człowieka podejmuje zawarta w Biblii Księga Koheleta. To w niej możemy odnaleźć ponadczasowe pytanie: czym jest życie ludzkie i człowiek, czy jego egzystencja ma sens a szczęście rację bytu? Odpowiedz na te pytania według autora niestety jest tylko jedna: „marność nad marnościami, wszystko marność. Wszystko marność i gonienie za wiatrem…” Właśnie tę pesymistyczną wizję prezentuje Kohelet, jego zdaniem człowiek to istota krucha, która przemija i odchodzi w zapomnienie. Każde dzieło ludzkie, czyny, wytwory stopniowo przemijają sam człowiek zaś nigdy nie będzie wstanie nasycić się pożytkiem z całego swojego trudu. Twarde prawo przemijania sprawia, że zaznanie szczęścia jest niemożliwe, każda wydawać by się mogło wartość jak: bogactwo, rozum czy mądrość odejdzie wraz z końcem życia człowieka. Jedyną wieczną i trwałą rzeczą jak podaje autor jest słońce i ziemia, one będą trwać wiecznie stworzone przez Boga a człowiek jest jedynie kruchą istotą, która przeminie.
Należy zaznaczyć, że filozoficzna myśl Koheleta w późniejszych wiekach wielokrotnie stawała się powodem przemyśleń i dywagacji. Stanowi także trzon wielu modnych filozofii w średniowieczu, baroku czy romantyzmie. Tym samym wizja przemijalności człowieka pozostaje jednym z silniej zaznaczonych motywów literackich dotyczących sensu życia przeniesionym przez chrześcijaństwo z judaizmu. Słowa, które powiada Kohelet nie pozostawiają złudzeń: „ marność nad marnościami wszystko marność”.
Przesłanie wyrażone w ten sposób jest czytelne dla każdego chrześcijanina. Wszelkie przyziemne dobra życia codziennego są bezwartościowe, pozbawione znaczenia i głębszego sensu. Jak zauważa bohater człowiek w swym istnieniu nieuchronnie zmierza ku śmierci, posiadane przez niego dobra przeminą, nawet ciało okaże się zawodnym. Jedynie rozwój duchowy mający zbliżyć człowieka ku Bogu ma sens. Puenta rozważań nad sensem życia Koheleta jest więc klarowna – czyny człowieka wyznacza dekalog, kierowanie się nim odtrącając uciechy dnia codziennego prowadzi do odnalezienia sensu i w ostatecznym rozrachunku polaczeniu z Bogiem.
