„Ja kiedy usta ku twym ustom chylę” interpretacja wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera
Kazimierz Przerwa Tetmajer urodził się 12.02.1865 w Ludźmierzu, z wykształcenia był filozofem, pracował jako dziennikarz mieszkając w Krakowie i Zakopanem. Poeta był uznawany za czołowego przedstawiciela Młodej Polski. Do najważniejszych osiągnięć autora należą: związanie podczas pierwszej wojny światowej z legionami Piłsudzkiego, siedem serii wydanej poezji oraz twórczość prozatorska. Poeta zmarł w 1940 roku w Warszawie.
„Ja kiedy usta ku twym ustom chylę” to jeden z wierszy Kazimierza Przerwy Tetmajera. Podmiotem lirycznym w utworze jest kochanek, który mówi o swych odczuciach, ucieka w erotyzm przed złem świata. Całość utworu prezentuje miłość zmysłową, motyw ten był popularny w epoce Młodej Polski. Tetmajer pisał zmysłowe erotyki, w których otwarcie omawiał przeżycia kobiety.
Utwór „Ja kiedy usta ku twym ustom chylę” stanowi kolejna próbę ucieczki autora przed dekadenckim myśleniem, które sprawia, że świat jawi się jako bezsens, człowiek w nim pozostający jest zdany na żądze nieznanych mu praw. Miłosne przeżycia okazują się jednak ulotne, tylko bowiem przez moment potrafią uwolnić od poczucia beznadziei, zamazać istniejącą rzeczywistość. Erotyzm nie morze zaspokoić pragnień jest tylko chwilowym odczuciem. Stwierdzenie to ma podkreślić, że nie istnieje rzecz mogąca zaspokoić ludzkie pragnienia, to również wyraźny kontekst filozoficzny. Ukazana w wierszu tematyka nawiązuje do założeń Artura Schopenhauera. Filozof ten twierdził, że chęć życia i szczęścia jest powodem cierpienia człowieka. Nie można bowiem zaspokoić pragnień ani osiągnąć wyznaczonych celi w świecie w którym panują nie znane człowiekowi reguły. Los sprawia bowiem, że życie człowieka skierowane jest na drogę pełną cierpienia. Życie samo w sobie jest jedynie źródłem cierpień. Poeta ostatecznie pragnienie umrzeć, jak mówi: „Błogosławiona śmierć”. Tylko ona jedyna może przynieść wieczne ukojenie, unicestwić człowieka uwalniając go tym samym od wszelkich trosk. Każda potrzeba w jej obliczu przestaje istnieć pragnienia, marzenia, myśli ustają wraz z życiem.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w trzech zwrotkach o rymach krzyżowych. Autor zastosował następujące środki artystyczne: apostrofy ”czemu tak patrzysz z twarzą wylękłą”, personifikacje „twarz przesytu”, epitety: „błogosławiona śmierć”.
