„Kowal” interpretacja utworu Leopolda Staff
Leopold Staff urodził się 14 XI 1878 roku we Lwowie, jego twórczość objęła aż trzy epoki literackie: Młoda Polskę, dwudziestolecie międzywojenne oraz współczesność. Zmarł w Skarżysku Kamiennym w roku 1957. Swą twórczość rozpoczął od wierszy zgromadzonych w tomiku „Sny o potędze”, jednym z zawartych w nim utworów był właśnie „Kowal”.
„Kowal” to tytuł wiersza autorstwa Leopolda Staffa, dokonując jego analizy należy najpierw wskazać kontekst filozoficzny, który miał bezpośredni wpływ na twórczość poety. Jak wiadomo bowiem poeta przez dłuższy czas tłumaczył dzieła Fryderyka Nietzschego. Wiele z założeń tego filozofa stało się bliskich Staffowi, przyjął on więc za autorem koncepcje wywyższającą aktywność, siłę oraz hart ducha. Należy podkreślić, że poeta realizował tytko niektóre z założeń Nietzschego, obca mu bowiem była antychrześcijańska tematyka. W swych założeniach pozostał on wierny religijnej wizji odznaczającej dobro od zła. Można również stwierdzić, że przyjęte przez autora koncepcje były próbą poszukiwania kontr propozycji dla pesymistycznych założeń Młodej Polski. Wiersz „Kowal” prezentuje te wartości, które autor wychwalał kontynuując filozofie Nietzschego. Podmiotem lirycznym jest sam poeta, który wykonuje ciężką pracę kształtowania własnej osoby. W tym miejscu wyłania się znaczenie tytułu, poeta porównuje swe dzieło do pracy kowala, który w mozole wykuwa kolejne przedmioty. On również w pocie czoła „wykuwa” swój charakter. Tytuł można również powiązać ze znanym przysłowiem” Każdy jest kowalem własnego ,losu”. Jak mówi poeta podążając śladami Nietzschego, człowiek kryje w sobie potencjał, wydobyć i ukształtować go można jedynie ciężką pracą i samozaparciem. Jak mówi cytat: „serce hartowane, mężne, serce dumne, silne”. To wzór dla Staffa, poprzez wysiłek i prace nad sobą chce on uwidocznić najlepsze swe cechy, stać się silnym i odpornym. To wyraźnie głoszona pochwała aktywności życiowe. Autor wyraża również pogardę dla wszelkiej słabości, uważa on bowiem, że wszelkie ludzkie niedomogi, apatie są cechami negatywnymi. Człowiek powinien robić wszystko by je pokonać. Jeśli jednak nie da rady i serce jego nie wytrzyma tego nadmiernego wysiłku lepiej, iż umrze niż miałby ukazać swą słabość.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu, jest to sonet zawarty w dwóch czterowersowych zwrotkach. Autor użył następujących środków artystycznych: „metafory: ”z tych kruszców dla siebie serce wykuć muszę”, porównania: „jak wulkan”, epitety: „bezkształtna masa kruszców”.
