„Fortepian Szopena” Cyprian Kamil Norwid- analiza wiersza
Cyprian Kamil Norwid jest jednym z najsłynniejszych twórców romantyzmu. Warto wiedzieć ,że jego pełne dane to Cyprian Ksawery Gerard Walenty Norwid. Autor urodził się 24 września 1821 roku w Laskowie zmarł natomiast 23 maja 1883 roku w Paryżu. Choć obecnie znamy go jako utalentowanego poetę, eseistę, dramatopisarza a nawet grafika i malarza należy zaznaczyć, że za życie nie został doceniony jego kunszt.
Znaczną większość swego życia spędził poza granicami kraju bywając głównie w Paryżu. Żył w biedzie i nędzy zarabiając na bieżące potrzeby różnego rodzaju pracami dorywczymi. Jego dzieł nie zostały zrozumiane przez ówczesnych odbiorców stąd dopiero po jego śmierci. W epoce Młodej Polski za sprawą miedzy innymi Zenona Przesmyckiego i Władysława Reymonta jego twórczość nabrała nowego znaczenia, do dziś za jej główne cechy uważa się: pionierskie zastosowanie wiersza wolnego, nawiązania do starożytności, aluzyjność, przemilczenia, paraboliczność, lapidarność, paradoks, ironię oraz rozbudowaną interpunkcję.
Wiersz zatytułowany „Fortepian Szopena” pochodzi z roku 1863 stanowiąc pozornie wspomnienie ostatnich chwil życia wielkiego pianisty. Należy bowiem zaznaczyć, że w rzeczywistości dzieło jest poetycka refleksją nad istota sztuki. Norwid w swej koncepcji sztuki łączy piękno greckie, tradycję chrześcijańską jedynie dopełniając ją poprzez romantyzm ukryty w muzyce Chopina. W całości odnaleźć można motywy biblijne, antyczne oraz mitologiczne, podkreślona wyraźnie pozostaje walka dobra ze złem. Motyw mitologiczno orficzny jest odwołaniem do mitu o Orfeuszu, to on bowiem potrafił oczarować naturę swoim śpiewem. Ta mitologiczna postać jest uznawana za twórcę nurtu mistyczno – religijnego zwanego orfizmem. Teogonia orficka wspomina o stworzeniu istot ludzkich z popiołu, to w tym procesie pierwiastki zła i dobra zmieszały się ze sobą. Dlatego już na zawsze człowiek prowadzi wewnętrzną walką dobra ze złem. Tym samym należy zaznaczyć, że muzyka Chopina porównana do muzyki Orfeja zyskuje magiczną moc oczyszczania.
W wierszu pojawia się także motyw śmierci Orfeusza łączy on ze sobą śmierć samego Chrystusa ze śmiercią Chopina – męka i muzyka tych postaci to bowiem pierwiastki dobra w pełnym zła świecie. Główny symbol jakim jest fortepian roztrzaskujący się o bruk oznacza przyziemną rzeczywistość. Wszechobecny brud, nędza, śmierć, w pesymistycznej wizji jest jednak nadzieja zwrot skierowany do „późnego wnuka” to jakby zapowiedz zmartwychwstania i oczekiwanego zwycięstwa wartości prezentowanych przez sztukę.
