„Beniowski” Juliusz Słowacki
Bohaterem tekstu jest Maurycy Kazimierz Zbigniew Beniowski. Występuje on w około połowie tekstu. Utwór podzielony jest na pieśni. W dygresjach prezentuje się autor i wyraża swoje opinie. Każda pieśń składa się z aktów. Śmieje się z mody na Byrona. Wszyscy nagle zaczęli przyjmować rolę melancholika. Ironizuje z poetów. Zarzuca im pastwienie się nad swoimi łzawymi problemami. Nie ma w nich nic oryginalnego, ponieważ postępują według ustalonych schematów. Ich język jest bardzo ubogi.
Zafascynowani Byronem próbują wprowadzić jakiś nastrój tajemniczości i grozy. Porównaniem homeryckim naśmiewa się ze sposobu pisania przez pisarzy. Obraża Krasickiego. Pisarze nic innego nie potrafią stworzyć, nie biorąc pod uwagę mody, czy też wcześniejszych dokonań.
„Marionetki” Cyprian Kamil Norwid
Tytułowe marionetki to ludzie. W utworze występuje topos teatru. Wiersz składa się z sześciu kwadryn. Podmiot ujawnia się w pierwszej osobie liczby mnogiej. Próbuje rozmawiać, nawiązać kontakt z kobietą, z którą jest na spotkaniu. Śmieje się z tych, którzy uważają, że świat jest nudny i nic się nie dzieje. Słowo nuda jest kluczem tego tekstu. Ironizuje z poetów i pisarzy, którzy tworzą tylko dla sławy. Pytań i wykrzyknień jest dużo w tym tekście, a to jeszcze bardziej skłania do refleksji.
Ostatnia strofa sugeruje, że trzeba odróżnić ludzi od osób. „Człowiek” nie zwraca uwagi na świat, stroje, a „ludzie” wręcz przeciwnie. Jest wybitnie ironiczny w tym tekście. Bardzo wielu ludzi się nudzi, choć nie powinno. Wszechświat jest bardzo zróżnicowany i ciekawy. Jednak różnorodność ta jest poza zasięgiem, gdzieś we wszechświecie.
„Święty Szymon Słupnik” Stanisław Grochowiak
Ten wiersz przedstawia mizerabilizm. Poeta jest szczególnie wrażliwy na krzywdę ludzką. Dostrzega cierpiących. Grochowiak lituje się nad cierpiącymi. Jest to wiersz wolny.
Podmiot liryczny jest poetą, ujawnia się w ostatnim wersie. Jest przekonany, że jego wiersze doprowadzą do buntu. Uważa, że każdy jest do czegoś powołany. Szymon Słupnik powołany jest do życia na słupie. Szymon jest osobą zupełnie obojętną do świata. Zupełnie nie reaguje na cierpienia drugiego człowieka. Podmiot liryczny buntuje się przeciwko egoizmowi. Świętość nie może polegać na odcięciu od ludzi, ich cierpień i świata.
