Antyk- najsłynniejsi filozofowie greccy
Każdą epokę można scharakteryzować dzięki analizie tworzonych w tym okresie myśli filozoficznych. To one bowiem jako źródło ideologii kształtują światopogląd wpływając na postrzeganie społeczne, kształt kultury i sztuki. W epoce antyku filozofia była bardzo ważną dziedzina stąd można wyróżnić szereg znakomitych myślicieli, których spostrzeżenia stały się natchnieniem dla ludzi wielu późniejszych epok. Należy także zaznaczyć, że filozofia jako nauka rozkwitała w V i IV w.p.n.e.. Stworzony przez greków system stał się z czasem podstawą, swoistym trzonem filozofii europejskiej. Początki datuje się na VII w.pn.e wskazując pierwsza postać filozofa – Talesa. Natomiast w poczet późniejszych myślicieli, wlicza się :
Sokrates: to autor słynnego stwierdzenia przytaczanego do dziś „wiem, że nic nie wiem”. Obrazuje ono postulat o uświadomienie sobie własnych braków i niewiedzy. Jako osoba był to filozof znany z umiejętności prowadzenia mistrzowskiej dyskusji, który potrafił doprowadzać swoich rozmówców do tworzenia definicji i dochodzenia do prawdy. Filozof zginął skazany na śmierć na stosie, była to kara za ateizm oraz domniemane szerzenie zepsucia. Sokrates pozostał jednak zapamiętany szczególnie za sprawą swej mowy obrończej a jego filozofia nie odeszła w zapomnienie pozostawił bowiem po sobie następcę w postaci pojętnego ucznia.
Platon – to właśnie uczeń Sokratesa do jego najsłynniejszych dzieł zalicza się dialogi filozoficzne oraz „Obronę Sokratesa”. Należy podkreślić, że filozof oddawał się badaniom idei i cieni idei uznając świat zjawisk za względny. Jednym z najsłynniejszych pojęć pochodzących od Platona jest pojęcie „jaskini platońskiej”. Pewnego razu Platon aby móc udowodnić swój pogląd kazał słuchaczom wyobrazić sobie jaskinię w której wnętrzu znajdują się skrępowani łańcuchami ludzie, nie mogący obrócić się za siebie. Za ich plecami według Platona palił się ogień. Jak zauważył filozof osoby patrzące przed siebie postrzegają jedynie cienie odbijające się na ścianach, nie są wstanie natomiast dostrzec prawdziwych przedmiotów czy osób do których mogłyby one należeć. Celem Platona było udowodnienie istoty bytu. Jaskinia ma obrazować istnienie, natomiast widziane przez nas obrazy to jedynie cienie idei. Prawdziwe idee zdaniem Platona to bowiem wartości bezwzględne i prawdziwe.
Arystoteles – jako filozof zajmował się racjonalną wiedzą badając powszechne prawo bytu. Jego najbardziej znanym dziełem jest „Poetyka”. Możemy odnaleźć w niej zasady i reguły dotyczące pisowni wierszy. Odnaleźć odpowiedz na pytanie: w jaki sposób skomponowany jest epos a także co oznacza stwierdzenie, że poezja jest sztuką naśladowczą.
Zenon z Kition – to kolejna bardzo ważna postać twórca nurtu materialistycznego stoicyzmu, utworzonego w III w.p.n.e. Główne zasady stoicyzmu dotyczyły zachowania równowagi, powagi i trzeźwości umysłu. Tylko te cechy bowiem pozwalają człowiekowi osiągnąć szczęście, rządzić człowiekiem zawsze powinien jedynie jego rozum nie zaś emocje czy namiętności. Chcąc przybliżyć obraz stoika należało by stwierdzić, że jest to ktoś opanowany, potrafiący okiełznać swe emocje i popędy, żyjący w zgodzie z przyrodą, wyrzekający się wszelkich dóbr cechujących się przemijalnością, osiągający tym sposobem prawdziwe szczęście.
Epikur – to twórca epikureizmu, kolejnej myśli filozoficznej dominującej w epoce. Nurt powstał na przełomie II i III w.p.n.e. Według jego myśli dobro to przyjemność czyli brak bólu. Zwolennicy epikureizmu odrzucali wiarę w moce i siły pozaziemskie głosząc potrzebę dostrzegani i czerpania z radości ziemskich, doczesnych. Słynne motto wywodzące się z tego nurtu to „carpe diem” czyli chwytaj chwilę chwytaj dzień.
