Stefan Żeromski urodził się 14 października 1864 roku w Strawczynie koło Kielc, zmarł natomiast 20 listopada 1925 roku w Warszawie. Był wybitnym polskim pisarzem, publicystą i dramaturgiem, bardzo często nazywany „sumieniem polskiej literatury”. W swej twórczości posługiwał się pseudonimami Maurycy Zych, Józef Katerla i Stefan Iksmoreż.
Stefan Żeromski wywodził się z podupadłej i zubożałej rodziny szlacheckiej herbu Jelita. Jego ojcem był Wincenty, który wspierał Polaków walczących w powstaniu styczniowym. Doprowadziło to do tego, iż został pozbawiony tytułu i majątku. Nie mając innego wyjścia został dzierżawcą folwarków.
Pisarz w wieku dziewięciu lat rozpoczął naukę w szkole początkowej w Psarach. Natomiast w roku 1874 uczęszczać zaczął do Męskiego Gimnazjum Rządowego w Kielcach. Już wtedy młody Żeromski próbował swych sił w literaturze pisząc pierwsze wiersze, dramy i przekłady z literatury rosyjskiej.
Gimnazjum zakończył niestety bez matury, co nie przeszkodziło mu rozpocząć studia w Instytucie Weterynarii w Warszawie. Niestety z trudne warunki finansowe zmusiły go do porzucenia dalszej nauki i rozpoczęcia pracy na stanowisku guwernera w domach ziemiańskich. Trzy lata później ożenił się z Oktawią z Radziwiłłowiczów Rodkiewiczową i wraz z jej córką z pierwszego małżeństwa wyjechał do Szwajcarii, gdzie powstały „Syzyfowe prace”. Po powrocie do kraju w 1897 roku, objął posadę pomocnika bibliotekarza. Dwa lata później urodził mu się syn oraz wydani zostali „Ludzie bezdomni”.
W wolnej Polsce Żeromski mieszkał w Warszawie, gdzie intensywnie uczestniczył w życiu literackim. W roku 1922 wydana została powieść „Wiatr od morza”, której pisarz zawdzięcza państwową nagrodę literacką. Niedługo po tym, bo w roku 1924 światło dzienne ujrzała powieść „Przedwiośnie”.
Zobacz testy z języka polskiego dla szkół średnich i gimnazjum