Tkanka to zespół komórek, które wykazują podobieństwo budowy, wspólne pochodzenie oraz pełnią określone funkcje w organizmie żywym. Dzielą się one na: tkankę nabłonkową, mięśniową, łączną, nerwową. Tkanka nabłonkowa, czyli nabłonek powstaje w rozwoju zarodkowym z trzech listków: ekto-, enzo- oraz mezodermy. W tkance tej nie znajdują się naczynia krwionośne w skutek, czego wszelkie substancje odżywcze pobierane są unaczynionej tkanki właściwej. Cechami charakterystycznymi dla nabłonka są: zwarty układ komórek oraz obecność błony podstawowej.
Regeneracja tkanki tej jest możliwa dzięki temu, że mało zróżnicowane komórki, wchodzące w jej skład, zawierają centriole, co wywołuje zdolność do nieustannych podziałów. Jako że komórki te różnią się między sobą kształtem można podzielić je na: nabłonek płaski, walcowaty oraz sześcienny. Dodatkowo dzieli się je na jedno- i wielowarstwowe.
Do najważniejszych funkcji nabłonków należy:
– ochrona i okrycie ciała,
– produkcja łusek, piór, włosów, paznokci, kopyt, pazurów oraz dziobów,
– budowa gruczołów odpowiedzialnych za wytwarzanie enzymów trawiennych, potu, łoju, łez, śliny, mleka,
– współtworzenie receptorów skóry, ucha, nosa oraz jamy ustnej, dzięki czemu możliwy jest odbiór bodźców zewnętrznych,
– wchłanianie substancji odżywczych,