Sonet , definicja

Sonet jest to kunsztownie skomponowany utwór literacki o bardzo ścisłej kompozycji wypowiedzi. Zwykle sonet składa się dwóch zwrotek czterowierszowych i dwóch zwrotek trójwierszowych. Pierwsza zwrotka opisuje temat druga podmiot utworu a zwrotki trójwierszowe zawierają refleksje na temat podmiotu. Sonet pierwotnie powstał we Włoszech w XIII i XIV wieku na wzór poezji ludowej. Przedstawiciele twórczości w formie sonetu z tego okresu to: Dante Alighieri, Francesco Petrarka. W wiekach XV i XVI sonet upowszechnił się w kulturze większości krajów Europy i stając się jedną z głównych form poetyckich okresu Renesansu. Wybitni twórcy sonetów w Europie tamtego okresu to: Pierre Ronsard, Joachim du Bellay, Garcilasco de la Vega, Philip Sydney, William Szekspir. W sonetach typu włoskiego rym w pierwszych zwrotkach jest następujący abba abba w ostatnich trójwierszowych zwrotkach natomiast są rymy podwójne cdd cdc. W sonetach typu szekspirowskiego występowały trzy zwrotki czterowierszowe i jedna dwuwierszowa a układ rymów przybierał taki kształt abab cdcd efef gg .