Skamander, opis grupy

Skamander to grupa poetycka założona w 1918 roku przez wybitnych polskich twórców: Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego oraz Jana Lechonia. Nazwa grupy nawiązuje do rzeki Skamander z mitologii greckiej, co symbolizować miało płynność i ciągłą zmianę w poezji.

SKAMANDER to grupa poetyka, która założona została w 1918 roku przez wielu utalentowanych artystów takich jak Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński a także Jan Lechoń.  Jako wzór skamandryci uważali przede wszystkim Leopolda Staffa. Nazwę grupa ta zapożyczona została od mitologicznej rzeki opływającej Troję. Nazwa ta ma jednak drugie dno, które nawiązuje do słynnego zdania z „Akropolis” Stanisława Wyspiańskiego: „Skamander połyska, wiślaną świetlność się falą”.

29 listopada 1918 roku otwarta zostaje kawiarnia poetów „Pod Picadorem” gdzie podczas występów wyklarowały się cele i wspólne dążenia grupy. W latach późniejszych powstają takie tomiki poezji jaki „Czyhanie na Boga” Juliana Tuwima, „Karmazynowy poemat” Jana Lechonia, „Sonety” Antoniego Słonimskiego. Rozpad grupy następuje w latach 1929 – 1939 czego powodem są zróżnicowane zdania na temat zamachu majowego, autorytarnych rządów Piłsudskiego, rozpadu obozu sanacji po śmierci Marszałka.

Do głównych cech zaliczyć można między innymi:[wikipedia]

– bezprogramowość, związana z postulatem wolności; według Skamandrytów programy jedynie ograniczają poezję (stąd zamiłowanie wobec koncepcji witalizmu oraz talentyzmu), programów literacko-poetyckich jest tyle, ile pisarzy i literatów;

– koncepcja poety “słowiarza”, rzemieślnika słowa, niewynoszącego się ponad tłum poety-uczestnika;

– zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom “szarego” człowieka, najważniejsza jest teraźniejszość, nie przeszłość i przyszłość;

-elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów;

Do grona podstawowych założeń zalicza się między innymi:

– wiązanie poezji z teraźniejszością;

– propagowanie wzorca poety-uczestnika, biorącego udział w życiu państwa (kontrast do roli artysty w Młodej Polsce);

– wprowadzenie jako bohatera szarego człowieka oraz tematyki związanej z jego życiem;

– używanie języka potocznego, gwarowego, pełnego humoru;

– łączenie różnych form wypowiedzi (liryka, satyra, ironia);

Zobacz testy z języka polskiego dla szkół średnich i gimnazjum

Katarzy, ruchy religijne
Katarzy czyli z greckiego „czyści”. Mianem tym określano przedstawicieli jednego z ruchów religijnych,...
Gady
Gady – to gromada zwierząt żyjąca na ziemi, do czego jest odpowiednio przystosowana. Natomiast niektóre...
Włosy, budowa i rodzaje
Włosy- charakterystyczne dla ssaków pręcikowate wytwory rogowe naskórka, tworzące termoizolacyjną powłokę...
Średniowiecze
Średniowiecze z łąciny medium aevum co oznacza średni wiek lub media tempora czyli średnie czasy. Jest...
Grunt, malarstwo
Grunt- jest zaprawą malarską, którą pokrywa się podobrazie w celu zapobieżenia chłonności podłoża. Zaprawy...
Bocian biały, opis
Bocian biały jest jednym z ciekawszych dużych ptaków z rodziny bocianowatych, którego można w okresie...
Metamorfoza
Ściśle jednak wiąże się z Biologią i oznacza przeobrażenie ciała żywego organizmu mające miejsce po okresie...
Ciężar właściwy, definicja
Jest to stosunek ciężaru do objętości danego ciała. Ciężar właściwy zależy od siły ciążenia, masy i objętości...
Kanibalizm, definicja
Kanibalizm jest zjawiskiem występującym w przyrodzie od zawsze i choć kojarzone jest ono przeważnie z...
Bilans
Bilans to rozumując potocznie, rachunek czy suma strat oraz zysków, wartość wszystkich zliczanych elementów....
Wiatr halny, najważniejsze informacje
Wiatr halny jest wiatrem występującym wyłącznie w Polsce, a dokładniej w Sudetach i Karpatach. Jest to...
Afiks , definicja
Afiks jest to morfem położony za, przed rdzeniem wyrazowym lub pomiędzy rdzeniami. Afiks występujący...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *