Skamander, opis grupy

Skamander to grupa poetycka założona w 1918 roku przez wybitnych polskich twórców: Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego oraz Jana Lechonia. Nazwa grupy nawiązuje do rzeki Skamander z mitologii greckiej, co symbolizować miało płynność i ciągłą zmianę w poezji.

SKAMANDER to grupa poetyka, która założona została w 1918 roku przez wielu utalentowanych artystów takich jak Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński a także Jan Lechoń.  Jako wzór skamandryci uważali przede wszystkim Leopolda Staffa. Nazwę grupa ta zapożyczona została od mitologicznej rzeki opływającej Troję. Nazwa ta ma jednak drugie dno, które nawiązuje do słynnego zdania z „Akropolis” Stanisława Wyspiańskiego: „Skamander połyska, wiślaną świetlność się falą”.

29 listopada 1918 roku otwarta zostaje kawiarnia poetów „Pod Picadorem” gdzie podczas występów wyklarowały się cele i wspólne dążenia grupy. W latach późniejszych powstają takie tomiki poezji jaki „Czyhanie na Boga” Juliana Tuwima, „Karmazynowy poemat” Jana Lechonia, „Sonety” Antoniego Słonimskiego. Rozpad grupy następuje w latach 1929 – 1939 czego powodem są zróżnicowane zdania na temat zamachu majowego, autorytarnych rządów Piłsudskiego, rozpadu obozu sanacji po śmierci Marszałka.

Do głównych cech zaliczyć można między innymi:[wikipedia]

– bezprogramowość, związana z postulatem wolności; według Skamandrytów programy jedynie ograniczają poezję (stąd zamiłowanie wobec koncepcji witalizmu oraz talentyzmu), programów literacko-poetyckich jest tyle, ile pisarzy i literatów;

– koncepcja poety “słowiarza”, rzemieślnika słowa, niewynoszącego się ponad tłum poety-uczestnika;

– zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom “szarego” człowieka, najważniejsza jest teraźniejszość, nie przeszłość i przyszłość;

-elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów;

Do grona podstawowych założeń zalicza się między innymi:

– wiązanie poezji z teraźniejszością;

– propagowanie wzorca poety-uczestnika, biorącego udział w życiu państwa (kontrast do roli artysty w Młodej Polsce);

– wprowadzenie jako bohatera szarego człowieka oraz tematyki związanej z jego życiem;

– używanie języka potocznego, gwarowego, pełnego humoru;

– łączenie różnych form wypowiedzi (liryka, satyra, ironia);

Zobacz testy z języka polskiego dla szkół średnich i gimnazjum

Ptaki, charakterystyka
Ptaki to zwierzęta stałocieplne należące do kręgowców. Jest to jednocześnie najbardziej zróżnicowana...
Barwa, definicja
Barwa – inaczej kolor; to jedna z podstawowych jakości zmysłowych odbierana za pomocą siatkówki...
Martwa natura, sztuka
Martwa natura- to rodzaj kompozycji złożonej z przedmiotów codziennego użytku- naczyń, mebli, tkanin,...
Biblia
Biblia lub inaczej Pismo Święte jest to zbiór ksiąg spisanych po grecku, aramejsku i hebrajsku. Są to...
Symbol - definicja
SYMBOL to najprościej mówiąc znak umowny, który ma na celu zastąpić jakieś pojęcie, stan lub przedmiot....
Java język
Java jest językiem zorientowanym obiektowo…
Energia wiatru, alternatywne źródło energii
Energia wiatru jest jedną z alternatywnych energii, która wykorzystywana jest w celu zastąpienia obecnie...
Archaizm
Archaizm jest określeniem, która nadaje się wyrazowi lub konstrukcji składniowej lub związkowi wyrazów,...
Bitwa pod Grunwaldem
Bitwa pod Grunwaldem miała miejsce 15 lipca 1410 roku i uważana jest za jedną z największych bitew w...
Fonetyka - definicja
FONETYKA jest jednym z działów lingwistyki. Jej zadaniem jest badanie dźwięków mowy ludzkiej od strony...
Pierścienice, charakterystyka
Pierścienice to zwierzęta zaliczane do bezkręgowców, które posiadają wydłużone ciało zbudowane z pierścieni....
Krasiński Zygmunt, życie i twórczość
Zygmunt Krasiński urodził się w 1812 roku w Paryżu, zmarł natomiast w 1859 roku również w Paryżu. Jego...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *