Skamander, opis grupy

Skamander to grupa poetycka założona w 1918 roku przez wybitnych polskich twórców: Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego oraz Jana Lechonia. Nazwa grupy nawiązuje do rzeki Skamander z mitologii greckiej, co symbolizować miało płynność i ciągłą zmianę w poezji.

SKAMANDER to grupa poetyka, która założona została w 1918 roku przez wielu utalentowanych artystów takich jak Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński a także Jan Lechoń.  Jako wzór skamandryci uważali przede wszystkim Leopolda Staffa. Nazwę grupa ta zapożyczona została od mitologicznej rzeki opływającej Troję. Nazwa ta ma jednak drugie dno, które nawiązuje do słynnego zdania z „Akropolis” Stanisława Wyspiańskiego: „Skamander połyska, wiślaną świetlność się falą”.

29 listopada 1918 roku otwarta zostaje kawiarnia poetów „Pod Picadorem” gdzie podczas występów wyklarowały się cele i wspólne dążenia grupy. W latach późniejszych powstają takie tomiki poezji jaki „Czyhanie na Boga” Juliana Tuwima, „Karmazynowy poemat” Jana Lechonia, „Sonety” Antoniego Słonimskiego. Rozpad grupy następuje w latach 1929 – 1939 czego powodem są zróżnicowane zdania na temat zamachu majowego, autorytarnych rządów Piłsudskiego, rozpadu obozu sanacji po śmierci Marszałka.

Do głównych cech zaliczyć można między innymi:[wikipedia]

– bezprogramowość, związana z postulatem wolności; według Skamandrytów programy jedynie ograniczają poezję (stąd zamiłowanie wobec koncepcji witalizmu oraz talentyzmu), programów literacko-poetyckich jest tyle, ile pisarzy i literatów;

– koncepcja poety “słowiarza”, rzemieślnika słowa, niewynoszącego się ponad tłum poety-uczestnika;

– zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom “szarego” człowieka, najważniejsza jest teraźniejszość, nie przeszłość i przyszłość;

-elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów;

Do grona podstawowych założeń zalicza się między innymi:

– wiązanie poezji z teraźniejszością;

– propagowanie wzorca poety-uczestnika, biorącego udział w życiu państwa (kontrast do roli artysty w Młodej Polsce);

– wprowadzenie jako bohatera szarego człowieka oraz tematyki związanej z jego życiem;

– używanie języka potocznego, gwarowego, pełnego humoru;

– łączenie różnych form wypowiedzi (liryka, satyra, ironia);

Zobacz testy z języka polskiego dla szkół średnich i gimnazjum

Epikureizm
Epikureizm jest kierunkiem filozoficznym, swym początkiem sięgającym starożytnej Grecji. Jego twórcą...
Płazińce, charakterystyka
Płazińce to zwierzęta o bardzo prymitywnej budowie. Są to bezkręgowce często zwane robakami płaskimi,...
Przysłówek , definicja
Przysłówek jest to nieodmienna część mowy w języku polskim określająca cechy czynności, stany oraz inne...
Geografia Polski
Polska jest państwem położonym w Środkowej Europie, nad brzegiem Morza Bałtyckiego. Graniczy z siedmioma...
Barbakan
Barbakany rozwinęły się w późnym średniowieczu. Jest to budowla w kształcie kolistym lub półkolistym...
Agnostycyzm , definicja
Pojęcie to wprowadził Thomas Henry Huxley w roku 1871 na oznaczenie poglądu przeciwnego poznaniu i wiedzy....
Krucjata, definicja
Wyraz krucjata pochodzi od łacińskiego słowa Crux, co znaczy krzyż. Krucjata to wojna prowadzona głównie...
Hades, mitologia grecka
Hades to zarówno postać w mitologii, jak i miejsce. Tak właśnie nazywał się bóg zaświatów i podziemi,...
Portret, malarstwo
Portret- (łac. Protrahere- wyjawiać) to takie przedstawienie ukazujące człowieka, w którym artysta stara...
Oligopol, definicja
Jest to rodzaj struktury rynku odległy od struktury doskonałej konkurencji. W strukturze oligopolu występuje...
Biologia, nauka, definicja
Wyraz Biologia powstał z dwóch greckich słów bios czyli życie i logos nauka. Biologia to nauka zajmująca...
Grunt, malarstwo
Grunt- jest zaprawą malarską, którą pokrywa się podobrazie w celu zapobieżenia chłonności podłoża. Zaprawy...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *