Skamander, opis grupy

Skamander to grupa poetycka założona w 1918 roku przez wybitnych polskich twórców: Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego oraz Jana Lechonia. Nazwa grupy nawiązuje do rzeki Skamander z mitologii greckiej, co symbolizować miało płynność i ciągłą zmianę w poezji.

SKAMANDER to grupa poetyka, która założona została w 1918 roku przez wielu utalentowanych artystów takich jak Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński a także Jan Lechoń.  Jako wzór skamandryci uważali przede wszystkim Leopolda Staffa. Nazwę grupa ta zapożyczona została od mitologicznej rzeki opływającej Troję. Nazwa ta ma jednak drugie dno, które nawiązuje do słynnego zdania z „Akropolis” Stanisława Wyspiańskiego: „Skamander połyska, wiślaną świetlność się falą”.

29 listopada 1918 roku otwarta zostaje kawiarnia poetów „Pod Picadorem” gdzie podczas występów wyklarowały się cele i wspólne dążenia grupy. W latach późniejszych powstają takie tomiki poezji jaki „Czyhanie na Boga” Juliana Tuwima, „Karmazynowy poemat” Jana Lechonia, „Sonety” Antoniego Słonimskiego. Rozpad grupy następuje w latach 1929 – 1939 czego powodem są zróżnicowane zdania na temat zamachu majowego, autorytarnych rządów Piłsudskiego, rozpadu obozu sanacji po śmierci Marszałka.

Do głównych cech zaliczyć można między innymi:[wikipedia]

– bezprogramowość, związana z postulatem wolności; według Skamandrytów programy jedynie ograniczają poezję (stąd zamiłowanie wobec koncepcji witalizmu oraz talentyzmu), programów literacko-poetyckich jest tyle, ile pisarzy i literatów;

– koncepcja poety “słowiarza”, rzemieślnika słowa, niewynoszącego się ponad tłum poety-uczestnika;

– zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom “szarego” człowieka, najważniejsza jest teraźniejszość, nie przeszłość i przyszłość;

-elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów;

Do grona podstawowych założeń zalicza się między innymi:

– wiązanie poezji z teraźniejszością;

– propagowanie wzorca poety-uczestnika, biorącego udział w życiu państwa (kontrast do roli artysty w Młodej Polsce);

– wprowadzenie jako bohatera szarego człowieka oraz tematyki związanej z jego życiem;

– używanie języka potocznego, gwarowego, pełnego humoru;

– łączenie różnych form wypowiedzi (liryka, satyra, ironia);

Zobacz testy z języka polskiego dla szkół średnich i gimnazjum

Bluetooth
Bluetooth to jedna z najnowocześniejszych technologii umożliwiająca bezprzewodową komunikację pomiędzy...
Projekt infrastrukturalny
W dziedzinie energetyki, projektowanie i budowa elektrowni, zarówno tych wykorzystujących odnawialne...
Gady
Gady – to gromada zwierząt żyjąca na ziemi, do czego jest odpowiednio przystosowana. Natomiast niektóre...
Bezrobocie
Bezrobocie jest zjawiskiem społecznym, występującym w każdym państwie. W zależności od poziomu rozwoju...
Jelito cienkie, układ pokarmowy
Jelito cienkie jest jednym z elementów układu pokarmowego. Jest to najdłuższa jego cześć, której długość...
Mapa
Jest to uogólniony zarys ukazujący Ziemię oraz jej poszczególne elementy. Mapa równie dobrze ukazywać...
Pierścienice, charakterystyka
Pierścienice to zwierzęta zaliczane do bezkręgowców, które posiadają wydłużone ciało zbudowane z pierścieni....
Krucjata, definicja
Wyraz krucjata pochodzi od łacińskiego słowa Crux, co znaczy krzyż. Krucjata to wojna prowadzona głównie...
Polskie wynalazki - Wykrywacz min
Wykrywacz min – ręczny detektor elektromagnetyczny używany przez saperów do wykrywania min lądowych....
Polskie wynalazki - Cyklometr
Cyklometr (z greckiego: κύκλος (cyclos) ‘cykle’ oraz μέτρον (metron) ‘mierzyć’)...
Technika własna, malarstwo
Technika własna- jak sama nazwa wskazuje jest to technika charakterystyczna dla danego artysty. Jej odkrycie...
Plastyka, definicja
Plastyka inaczej sztuki plastyczne to jedna z podstawowych sztuk pięknych obok muzyki oraz literatury....

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *