Faszyzm jest jedną z doktryn politycznych, jakie funkcjonowały na początku 20 wieku. Początki faszyzmu datuje się na okres międzywojenny, a miejscem gdzie został wykreowany były Włochy. Doktryna ta z założenia sprzeciwiała się zarówno liberalizmowi jak i komunizmowi, była przeciwna demokracji parlamentarnej, uznając i propagując kult państwa. W początkowej fazie istnienia faszyzmem określano jedynie pierwowzór panujący we Włoszech. Z czasem jednak nazewnictwo to zaczęło funkcjonować również w odniesieniu do innych pokrewnych ruchów obecnych w latach 20 i 30 XX wieku. Jednym z takich ruchów był narodowy socjalizm w Niemczech.
Głównymi cechami charakteryzującymi faszyzm są: etatyzm, militaryzm, imperializm, populizm, nacjonalizm, totalitaryzm itp. Poza tymi elementami niemiecki faszyzm, a raczej narodowy socjalizm charakteryzował się również silnym rasizmem, a także walka przeciw religii, antysemityzm, jak i szowinizm. Współpraca nawiązana między Hitlerem a Mussolinim doprowadziła do przejęcie tych cech również przez włoski faszyzm.
„Faszyzm jest formą dyktatury nacjonalistycznej, która opiera się na kilku zasadach. Najważniejszym dobrem w państwie faszystowskim jest wspólnota, to znaczy naród (rozumiany jako ogół obywateli państwa) lub grupa etniczna rozumiana jako tożsama z narodem[potrzebne źródło]. Prawa jednostki są podporządkowane prawom narodu, który zyskuje tym samym realną osobowość, nie tylko jako pojęcie abstrakcyjne. Każde działanie dla jej dobra i na jej korzyść jest działaniem moralnie usprawiedliwionym.”[wikipedia]