ARMAGEDON

Megiddo leżało kilkanaście kilometrów na pd. wsch. od góry Karmel, na wzniesieniu dominującym nad równiną Ezdrelon (Jizreel), co zapewniało mu kontrolę nad ważnymi szlakami wojskowymi i handlowymi, biegnącymi z pn. na pd. i ze wsch. na zach. Dawne kananejskie miasto zostało zdobyte przez Jozuego (Joz 12:7, 8, 21). Później w tamtej okolicy uległa zagładzie armia Jabina dowodzona przez Syserę.
W Megiddo zmarł król judzki Achazjasz, śmiertelnie raniony na rozkaz Jehu (2Kl 9:27). Pod tym samym miastem zginął też Jozjasz, król Judy, gdy wystąpił przeciwko faraonowi Necho (2Kl 23:29, 30). Ze względu na strategiczne położenie Megiddo stoczono w jego okolicy wiele innych bitew, odnotowanych przez pozabiblijne źródła historyczne.
W Objawieniu Apostoła Jana opisano, jak połączone siły królów ziemi są zgromadzane „na miejsce [forma gr. słowa tòpos] zwane po hebrajsku Har-Magedon” (Obj 16:16). W Biblii tòpos może oznaczać literalne miejsce (Mt 14:13, 15, 35), sposobność, czyli „szansę” (Dz 25:16), a także symboliczną dziedzinę, sytuację bądź pozycję (Obj 12:6, 14). Jak wynika z kontekstu, właśnie to ostatnie znaczenie odnosi się do „miejsca”, na które zmierzają sprzymierzone potęgi wojskowe ziemi.
Wizja opisana przez Jana w Księdze Objawienia wskazuje na to, że „wojna wielkiego dnia Boga Wszechmocnego” w Har-Magedonie miała się rozegrać dopiero w przyszłości.
Kontekst wskazuje też na globalny charakter tej wojny. Przeciwnikami Najwyższego Boga – Jehowy, są „królowie całej zamieszkanej ziemi”, zmobilizowani przez „wypowiedzi natchnione przez demony” (Obj 16:14).
A zatem Har-Magedon został przedstawiony nie jako zwykłe zmagania między ludźmi, lecz jako wojna z udziałem niewidzialnych zastępów Bożych. Nadejdzie ona nieuchronnie w czasie ustalonym przez Jehowę Boga, który „według własnej woli postępuje pośród zastępu niebios i wśród mieszkańców ziemi” (Dn 4:35; zob. też Mt 24:36).