Kazimierz Wierzyński „Zielono mam w głowie” analiza utworu
Kazimierz Wierzyński to jeden z bardziej znanych poetów polskich, jak wiadomo jego twórczość przez długi okres była związana z działalnością w poetyckiej grupie dwudziestolecia międzywojennego – skamander. Wierzyński jako jeden z założycieli tej grupy poprzez swoja poezje realizował również jej założenia. Wiersz zatytułowany „Zielono mam w głowie” prezentuje te idee. Utwór w swej budowie charakteryzuje się regularnością , złożony jest z dwóch czterowersowych zwrotek a każda z nich posiada dwunastozgłoskowe wersy. Podmiotem lirycznym jest tu sam poeta, który realizuje swą wypowiedz w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Można nazwać ten wiersz również osobistym manifestem poetyckim, w którym autor prezentuje zachwyt nad własną niedojrzałością i miłością, to odzwierciedlenie filozofii życia. Jak czytamy : „zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną, Na klombach mych myśli sadzone za młodu”. Wnętrze poety jest jak przepiękny ogród, zielony i pełen kwiatów. Każda z tych roślin prezentuje świeżość i niedojrzałość młodości. Życie młodego człowieka jest beztroskie i nieskrępowane. Myśli zalewają kwiaty, które wyrastają samoistnie bez żadnego wysiłku, cały ten obraz rozświetla słońce: „pod słońcem co dało mi dusze błękitną”. Poeta stwierdza, że powinien być wiosna nie zaś człowiekiem. Jego niepohamowana radość i uwielbienie życia skłania do okazywanie jej innym ludziom. Jak czytamy: „obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety”. Autor pragnie dzielić się z innymi swym optymizmem. Dokonując analizy należy również zauważyć, że wymowa i tematyka utworu jest typowa dla skamandrytów. To oni bowiem pragnęli realizować się poza wszelkimi konwenansami czy utartymi programami. Stąd wiersz jest afirmacją życia, które daje ogromna radość poprzez samą świadomości, iż można istnieć. Zauważymy, że autor nie prezentuje siebie jako kogoś wyjątkowego, ale jest jednym z wielu takich samych osób. Jak pisze każdy bowiem człowiek posiada takie same powody do radości jak i on sam.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza, jak już wspomniano jest to wiersz regularny, autor użył w nim następujących środków artystycznych: metafory: „klomby mych myśli”, epitety: „radosną wichurą”.
