Wisława Szymborska ”Buffo” analiza wiersza
Wisława Szymborska była jedną z najznakomitszych poetek polskich, jej twórczość została odznaczona literacką nagrodą nobla w roku 1996. Analiza jej dzieł pozwala poznać ją jako znawczynię świata i natury ludzkiej, doskonałego obserwatora zdolnego do głębokich refleksji. Należy zaznaczyć, że Szymborska za motto swych dzieł przyjęła słowa Michaela Montaignea „Patrzcie, ile ten kij ma końców”. Sama autorka wielokrotnie skromnie naznaczała, że nie ma jednolitego określonego programu poetyckiego dlatego też prawdopodobnie nigdy nie należała do jakiekolwiek grupy poetyckiej.
Jednym z bardziej znanych wierszy poetki jest utwór zatytułowany „Buffo”. Zwrot zawarty w tytule oznacza „komiczny lub błazeńskie”, tym właśnie określeniem poetka oznacza spektakl łączący w sobie elementy tańca, śpiewu, skeczy jakim jest ludzkie życie. Jak stwierdza autorka człowiek jawi się jako błazen z dzwonkiem na czapce, jak mówi cytat: ” ich dzwonienie barbarzyńsko zasłuchany”. Ludzkie istoty przebrane za komediantów odrywają swoiste scenki przekonane o własnej wyjątkowości. Niestety okazuje się, że tak naprawdę gra ta jest jedynie powtarzaniem znanych już od wieków gestów, min czy słów. Nawet miłość czy przykre słowa, którymi się ranimy to znane slogany. „Będziemy się spotykali, rozstawali, śmiech na Sali, siedem rzek, siedem gór między sobą obmyślamy”. Śmiertelność, ludzka przemijalność sprawia, że każdy z nas w końcu kończy swą grę, wtedy zostaje mu już tylko się pokłonić i zejść z życiowej sceny.
Wiersz odwołuje się również do znanego motywu literackiego „teatrum mundi” czyli świat jako teatr o nieznanych danych reżysera. Człowiek i otaczające go istoty tym samym to jedynie wyznaczona rola do odegrania w określonej scenerii. Autorka jako istota myśląca, bacznie obserwująca otaczającą ja rzeczywistość zauważa powtarzalne w ludzkich zachowaniach gesty, maniery a nawet reakcje emocjonalne przyrównując ludzki byt do swoistej teatralnej gry.
Analizując utwór należy także wskazać zastosowane w nim środki artystyczne: anafory, porównania, apostrofy i personifikację.
