Interpretacja utworu „ Zamiast felietonu” Wisławy Szymborskiej
Wisława Szymborska to wybitna pisarka, laureatka nagrody Nobla oraz autorka wielu wierszy i opowiadań. Zawsze brała aktywny udział w życiu społecznym i politycznym kraju. Jednym z wierszy Szymborskiej jest „ Zamiast felietonu”, w którym poruszony został temat reklamy, wszechobecnej w naszym życiu. Według słownika PWN reklama to: środki stosowane do zwrócenia uwagi konsumenta na konkretny towar i zachęcenia do jego kupna.
W wierszu podmiot liryczny jest kobietą, która żyje w świecie opanowanym przez reklamy. Są one nieodłącznym elementem jej życia, pociechą i rozrywką. Podmiot liryczny prowadzi ze sobą monolog wewnętrzny, z którego dowiadujemy się, że reklamy zalewają jej świat, wprowadzają chaos, ale jednocześnie są sposobem na oderwanie się od trudnej i brudnej rzeczywistości. Życie przedstawione w reklamach jest piękne, ludzie w nich zawsze się uśmiechają i są zadowoleni. Nawet najgorsze problemy można rozwiązać, kupując dany produkt. Kobieta dostrzega jednak, że świat w którym żyje jest tak zalany reklamami, iż nie starcza w nim miejsca na prawdziwe życie, zeszło ono na dalszy plan.
To dosłowna interpretacja, utwór zawiera jednak głębszy sens: to ukazanie iluzoryczności świata kreowanego przez współczesne media. Człowiek omamiony wizjami staje się integralną częścią tej „chorej” całości, nie dostrzega przez to istotnych problemów. Stanowisko to podkreśla ironiczna wypowiedz podmiotu lirycznego: Co pozostaje? Nic, tylko drobiazgi. Jakieś plamy na słońcu ,jakieś dziury w niebie, jakieś zmarszczki na wodzie.” Te „drobiazgi to przecież najistotniejsze wiadomości, mimo to są jednak pomijane i lekceważone na rzecz iluzji. Tytuł określa więc wszystkie ludzkie sprawy mianem felietonu stojącego naprzeciw tego co naprawdę istotne. To nim zajmujemy bowiem nasze myślenie i przesłaniamy prawdziwy obraz świata.
Wiersz zbudowany jest z czterech strof, które są ze sobą ściśle związane tematycznie. Nie są one skomponowane według klasycznego porządku, strofy mają różną ilość wersów i nie występują w nich rymy. Jest to wiersz biały, nieregularny. Podmiot liryczny występuje w pierwszej osobie, otwarcie mówiąc o swoim świecie, zatem jest to liryka bezpośrednia. Wiersz zakończony jest puentą, która kontrastuje z całością utworu. Przedstawiony jest w niej obraz świata: szary, brudny, pozbawiony iluzji ale jak najbardziej prawdziwy.
