Główną i zarazem tytułową bohaterką powieści Kornela Makuszyńskiego pt.: „Panna z mokrą głową” jest Irena Borowska. Dziewczynka urodziła i wychowała się w niezamożnej rodzinie. Mieszkała w białym dworku razem z rodzicami, młodszym braciszkiem i krewnymi rodziców.
Irenka była śliczną dziewczynką. Miała czarne błyszczące oczy i ciemną cerę oraz piękny, olśniewający uśmiech. Była wysoka i szczupła. Ubierała się skromnie, w sukienki, które sama sobie szyła.
Na jej ciele były widoczne siniaki i liczne zadrapania, które świadczyły o tym, że dziewczynka była żywym i energicznym dzieckiem. Wszędzie weszła, nieraz spadła z drzewa, czy z konia. Była ciekawa świata i gotowa na każde szaleństwo. Była nieustraszona, wchodziła do studni, zwiedziała strych i wiele innych zakamarków. Miała głowę pełną niezliczonych, czasem szalonych pomysłów. Właśnie dlatego ksiądz nazywał ją „panną z mokrą głową”.
Irenka miała poczucie sprawiedliwości. Była prawdomówna i szczera, wrażliwa na potrzeby innych, chętnie udzielała pomocy, nie oczekując nic w zamian. Była dobrą i uczynną dziewczynką. Była niezwykle odważna i dzielna, potrafiła bez chwili zastanowienia uratować dziecko z płonącego budynku. Bez chwili wahania stawiła czoło złodziejowi, który zakradł się do ich domu. Pomimo jej dziecięcych wybryków, ludzie kochali Irenkę za jej odwagę, życzliwość i poświęcenie.
Irenka miała niezłomny charakter, w swych działaniach była nieugięta, nic nie stanęło jej na drodze do realizacji zamierzonych celów. Była uparta, ale w dobrym znaczeniu tego słowa, nie poddawała się przeciwnościom losu. Cechowały ją również zdolności przywódcze, wszyscy jej słuchali, rówieśnicy, starsi koledzy i koleżanki, nawet u dorosłych miała posłuch.
Zdarzało się jednak, że często wybuchała złością. Tak było ze Zbyszkiem, którym się zainteresowała, ale on nie zwracał na nią uwagi, bo kochał się w innej. Gdy, przed jej wyjazdem oświadczył jej, że kocha inną, Irena nie wytrzymała i wdała się w bójkę z chłopcem.
Irenka była dojrzałą dziewczynką jak na swoje piętnaście lat. Po śmierci ojca przejęła jego obowiązki. Opiekowała się rodziną, zajmowała się domem i gospodarstwem. Radziła sobie jak tylko umiała. Ludzie ją kochali za jej zaradność i troskę, toteż chętnie jej we wszystkim pomagali. Chociaż miała myśli wypełnione troską o najbliższych to zawsze się uśmiechała, zarażała radością i pogodą ducha.
Miała znamienny wpływ na innych ludzi. To dzięki niej ciotka Barbara zmieniła swoje postępowanie, stała się bardziej swobodna i zaczęła używać życia. Z kolei ciotka Amelia, chcąc naśladować sposób bycia Irenki wyrzuciła gorset, który stał się symbolem jej wyzwolenia.
Jednak największy wpływ Irenka miała na ciotkę Opolską, zamożną hrabinę, która była kobietą twardą i dumną, zapatrzoną w siebie. To dzięki Irence, kobieta przejrzała na oczy i dostrzegła nieszczęście swoich krewnych. „Zakochana” w dziewczynce (pokochała ją całym sercem) postanowiła pomóc rodzinie. Irenka nauczyła ją wrażliwości i troski o ludzi w potrzebie.
Irenka była zdolną uczennicą, uczyła się pilnie, chociaż rachunki domowe sprawiały jej sporo kłopotów. Chętnie i z pasją chłonęła nowe wiadomości. Uczyła się w domu z nauczycielem, egzaminy zdawała w mieście. Z czasem zajęła się nauką swego bata Jasia, którego bardzo kochała, i którym chętnie i z troską się opiekowała.
Irenka Borowska to dobra, serdeczna, uczynna dziewczynka. Nauczyła się właściwie postępować, być odpowiedzialną i troskliwą wobec rodziny i wszystkich potrzebujących. Jej odwaga wywarła ogromne wrażenie na ludziach, którzy ją otaczali. Starała się ze wszystkich sił utrzymać rodzinę. Nigdy się nie poddawała, nie ulegała wątpliwościom i niepewności.
Bohaterka jest postacią godną naśladowania, osobą dobrą i wrażliwą. Jest osobą, z której z pewnością warto brać przykład.
