Jedną z bohaterek występujących w powieści E. Orzeszkowej pod tytułem „Nad Niemnem” była Teresa Plińska. Była ona dawną guwernantką dzieci państwa Emilii i Benedykta Korczyńskich, gdy te podrosły została ona przy pani Emilii jako jej dama do towarzystwa. Spędzała z nią większość swojego czasu, a jej praca polegała na czytaniu pani Emilii francuskich romansów, podawaniu soli trzeźwiących i wysłuchiwaniu z pokorą jej problemów i narzekań.
Teresa Plińska była około trzydziestoletnią niezbyt urodziwą starą panną, która poświęciła się rodzinie Korczyńskich; „mniej widać piękna za młodu, więc teraz zupełnie już nieładna, była ona zarówno szczupłą i delikatną, słodką i cierpiącą”. Była nieco podobna do pani Emilii, bo podobnie się zachowywała: „podobnie splatała i opuszczała ręce, takie same czyniła gesty, taki sam miała głos smutny i osłabiony. Tylko zamiast pięknego stroju pani Emilii ubiór jej składał się z taniej i wcale nieozdobnej sukienki, z grubego obuwia i z cieniutkiej, batystowej, mocno przybrudzonej chustki, która zakrywając połowę jej brody, uszy i część włosów małymi kończykami węzła sterczała nad ogromnym i widocznie przyprawnym, bo mocno zrudziałym warkoczem: (…)z owalnej ramy białobrudnej chustki wychylająca się twarzyczka, drobna, okrągła, przywiędła, niezmiernie czule, prawie miodowo uśmiechała się błękitnymi oczami i przywiędłymi usty”.
Teresa była kobietą naiwną, skłonną do wzruszeń i litowania się nad panią Emilią. Była kompletnie uzależniona od Korczyńskich, nie miała odwagi by zająć się własnym życiem. Brakowało jej samodzielności i odpowiedzialności za swój los. Wybrała bierne acz wygodne i bezpieczne życie u boku pani Emilii. Wiele jej brakowało do prawdziwej i dystyngowanej damy, ale miała w sobie wiele wspólnych cech z panią Emilią Korczyńską, u której pracowała. Obie lubiły czytać francuskie romanse, obie wierzyły w romantyczną, wielką i intensywną miłość. Podobnie jak jej pani, lubiła przyjmować gości, bo czuła się wtedy szczęśliwa, będąc w centrum zainteresowania. Chętnie przyjmowała komplementy, bo wierzyła w ich szczerość. Była jednak kobietą bardzo naiwną, łatwowierną, co stanowiło częsty powód do żartów i kpin na jej temat. Jej życie było tak naprawdę bardzo smutne, bo nie miała prawdziwych przyjaciół, na których mogłaby liczyć. Podobało jej się życie u boku pani Emilii, ale było ono puste i pozbawione tak naprawdę pożytku, emocji, wrażeń. Od ludzi doświadczała upokorzeń, była obiektem kpin i niewybrednych żartów. Raz nawet uwierzyła, że o jej rękę starał się Teofil Różyc, co było tak naprawę tylko okrutnym żartem. Kobieta nie wierzyła w siebie, miała niskie poczucie wartości. Nie umiała lub nie chciała wziąć życia we własne ręce. Bez szemrania poddała się woli i zasadom panującym w domu Korczyńskich. Była od nich uzależniona. Bohaterka żyła nie dla siebie, lecz dla domowników. Nie miała lekkiego życia, ale przywiązała się do niego. Takie rozwiązanie było dla niej bardzo wygodne. Teresa Plińska w rzeczywistości i w głębi duszy na pewno była kobietą nieszczęśliwą, bo nie zaznała prawdziwej miłości, nie miała przy sobie szczerej, kochającej i oddanej jej osoby. Naiwnie wierzyła, że w końcu pojawi się amant niczym z romansu, który obdarzy ją prawdziwym uczuciem. Bohaterka była samotnym człowiekiem, z utęsknieniem czekającym na zmianę losu. Sama jednak nie zrobiła nic, by spróbować zmienić swoje życie. Była bierna, nie miała w sobie tej odwagi i wytrwałości w dążeniu do celu, sama sobie nie wyznaczyła żadnego. I chociaż była w podobnym położeniu do Justyny Orzelskiej, to jednak nie znalazła w sobie tej siły i odwagi, które miała Justyna, by zmienić swoje życie i odnaleźć jego sens. Nie walczyła o szczęście, nie walczyła o lepsze życie.
Teresa Plińska była postacią godną pożałowania. Była nieciekawą kobietą, nie potrafiącą odnaleźć swojego szczęścia i miejsca w życiu. Była tchórzem, który nie potrafił zawalczyć o szczęście i miłość. Nie zrobiła nic, by spróbować zmienić swoje życie. Pozostała bierna, wybierając wygodne, ale puste i pozbawione sensu życie.
