Jednym z bohaterów powieści „Nad Niemnem” E. Orzeszkowej był Teofil Różyc. Był krewnym państwa Kirłów i bywał na ich dworku. Jednak większość czasu przebywał za granicą, spędzając czas na podróżach i rozrywkach.
Był to trzydziestoparoletni mężczyzna o mizernym wyglądzie. „Wysoki był i bardzo cienki, na małej i zgrabnej głowie fryzował włosy, dlatego zapewne, aby ukryć tworzącą się nad czołem łysinę; twarzą jego, o rysach prawidłowych i delikatnych, skórze białej i gładkiej jak welinowy papier, wstrząsały co chwilę nerwowe drgania przebiegające czoło i brwi. Od pierwszego rzutu oka poznać w nim można było człowieka bardzo światowego, przez fizyczną może słabość łagodnego i z systemem nerwowym chorym”.
Teofil większość czasu spędził za granicą, spędzając czas na podróżach i rozrywkach. Nie interesował się sprawami kraju ani nawet własnym majątkiem. Dla niego liczyło się tylko to, że ma pieniądze na spełnianie własnych zachcianek i przyjemności. Jednak rozrywki i hulaszczy tryb życia z czasem zaczął go nudzić, a mężczyzna zaczął popadać w coraz częstsze apatie i melancholie. Był uzależniony od morfiny, która była dla niego odskocznią od przygnębiającej go rzeczywistości i sposobem na wypełnienie wewnętrznej pustki, która go ogarniała. Był człowiekiem nie potrafiącym znaleźć swojego miejsca w życiu, nie miał żadnych ambicji ani celów, do których mógłby dążyć. Był człowiekiem amoralnym, kobiety traktował jak zabawki. Również Justynie proponował zostanie jego kochanką, bo i jej samej nie traktował zbyt poważnie. Bywało, że gardził ludźmi i odnosił się do nich lekceważąco. Nie był dobrym człowiekiem. Przez pochłaniający go nałóg stał się mało wrażliwy i obojętny na otaczającą go rzeczywistość. Z tego względu, że większość czasu spędził za granicą nie interesowały go wydarzenie z kraju, nie orientował się w sytuacji. Nie obchodził go również jego majątek, trwonił pieniądze na kobiety, podróże i wystawne życie.
Teofil Różyc był postacią negatywną, człowiekiem aspołecznym, który niczym się nie interesował, w niczym poważnym ani pożytecznym nie brał udziału. Był człowiekiem pochłoniętym własnymi słabościami, nie potrafiącym wybić się z nałogu, który był jego jedyną odskocznią. Nie umiał odnaleźć się w otaczającym go świecie, nie umiał się cieszyć życiem, wszystko go nudziło. Nie miał pomysłu na własne życie, nie potrafił się przysporzyć własną osobą lub jakąkolwiek działalnością dla dobra społeczeństwa. Był pasożytem żerującym na innych. I chociaż miał pokaźny majątek, to uszczuplał go z dnia na dzień trwoniąc go wyłącznie dla własnej „przyjemności”.
Człowiek, który nie spełnia się w życiu, nie planuje, nie realizuje się choćby przez pracę, jest człowiekiem pustym w środku, samotnym, nieszczęśliwym i niepełnowartościowym. Jego życie jest tylko nudną i udręczoną wegetacją. Z całą pewnością takim człowiekiem był właśnie Teofil Różyc.
