Bolesław Chrobry był synem Mieszka I i Dobrawy. Pierwszy koronowany władca Polski. Imię Bolesław jest nietypowe dla Piastów; Chrobry otrzymał to imię po swoim dziadku, Bolesławie I, księciu czeskim, a już za życia nadano mu przydomki: Chrobry ( z łac. znaczy odważny, dzielny) i Wielki. Objął sam całą władzę w państwie polskim.
W ciągu pierwszych dziesięciu lat swoich rządów Bolesław kontynuował politykę Mieszka: walczył z Wioletami, umacniał chrześcijaństwo, dążąc do usamodzielnienia polskiej prowincji kościelnej. Gdy przybył do Polski biskup Wojciech, Chrobry udzielił mu gościny i pomógł w realizacji misji chrystianizacyjnej, z która duchowny udawał się do pogańskich Prusów. W 997 r. Wojciech udał się na ziemie Prusów, gdzie został wrogo przyjęty i zamordowany podczas odprawiania mszy. Chrobry dowiedziawszy się o tym, wykupił ciało męczennika od Prusów na wagę złota i umieścił w bazylice gnieźnieńskiej, zbudowanej przez Mieszka I. W 999 r. papież Sylwester II ogłosił biskupa Wojciecha Świętym, a Gniezno stało się głównym ośrodkiem kultu św. Wojciecha.
Zjazd gnieźnieński w 1000 r. był niewątpliwym sukcesem Bolesława Chrobrego, ponieważ cesarz niemiecki Otton III uznał Chrobrego równego sobie. Chrobry otrzymał od cesarza włócznię św. Maurycego oraz nałożył Chrobremu na głowę diadem. Zjazd ten umożliwił podjęcie starań o uzyskanie korony królewskiej, ale także mobilizował do bardziej wyraźnego włączenia się Polski w proces chrystianizacji sąsiadujących plemion.
W 1002 r. Bolesław Chrobry zajął Łużyce, Milsko i Miśnię – ziemie najdalej wysunięte na zachód słowiańszczyzny Zachodniej.
W 1003 r. Chrobry wyprawił się do Pragi i sam objął władzę w Czechach. Henryk II zażądał od Chrobrego hołdu lennego i płacenia trybutu z Czech. Jednak Chrobry nie podporządkował się tym warunkom i przejął władzę nad Czechami, Morawami i Słowacją jako suwerenny książę. Półtora roku później zmuszony został opuścić Czechy, ale zatrzymał Morawy i prawdopodobnie Słowację. Wypadki te były przyczyną wieloletniej wojny polsko – niemieckiej.
W roku 1005 nastąpił pokój w Poznaniu, w wyniku, którego Chrobry utracił Łużyce i Milko oraz Czechy. W kolejnych latach 1007 – 1013 następuje pokój w Merseburgu, gdzie, Milsko i Łużyce zostają przy Polsce.
W 1018 r. zostaje zawarty pokój w Budziszynie kończący długotrwałą wojnę, a Chrobry utrzymał Milko i Łużyce, które zostały włączone do Polski. W tym samym roku Odbywa się wyprawa Chrobrego na Ruś (Kijów) i przyłączenie do Polski Grodów Czerwieńskich (dawne ziemie Lędzian z grodami: Czerwień i Przemyśl).
W 1025 r. odbyła się koronacja Bolesława Chrobrego na króla. Koronacja stanowiła symboliczne zakończenie procesu tworzenia państwa polskiego. Akt ten ugruntował jedność ziem wchodzących w skład monarchii i umocnił pozycję Chrobrego w stosunkach międzynarodowych, będąc niejako przypieczętowaniem jedności i suwerenności państwa polskiego. Wewnątrz kraju koronacja miała wzmocnić władzę centralną i jej znaczenie wobec możnych i poddanych.
Chrobry prowadził liczne zwycięskie wojny, dzięki którym terytorium państwa znacznie się powiększyło, ale powodowało to pewne jego wewnętrzne osłabienie, ponieważ były trudności w sprawnym zarządzaniu prowincjami bardzo od siebie odległymi, przyłączone zaś plemiona nie czuły się dostatecznie związane z Polską. Ich naczelnicy często okazywali niezadowolenie z silnej władzy królewskiej, a duża część społeczeństwa prowadziła życie po staremu w pogaństwie.
Kilka miesięcy po koronacji Bolesław Chrobry umiera, zostawiając synowi, Mieszkowi II terytorialnie dużą Polskę.
