Tytułowy bohater, Prometeusz był tytanem, synem Temidy, potomkiem Uranosa i Gai, pierwszych bogów. Nie był on z wyglądu typowym cyklopem o jednym oku, bardziej natomiast przypominał bogów greckich o pięknych rysach twarzy i symetrycznej budowie ciała. Posiadał również dar nieśmiertelności. To właśnie on, według niektórych mitów stworzył człowieka i poświecił się dla jego dobra.
Prometeusz był niezwykłym, dobrym i szlachetnym tytanem. Bardzo troszczył się o ludzi, pokochał ich i chciał ich dobra. Przekazał ludziom szeroką wiedzę o budownictwie i architekturze, nauczył nawigacji, by odbywali bezpieczne podróże, nauczył badania przyrody i kosmosu, przekazał wiedzę o leczeniu, nauczył ich wytapiania i przeróbki metali. Pragnął, by ludzie potrafili radzić sobie i się rozwijać.
Prometeusz umiłował sobie ludzi i nie chciał patrzeć na niesprawiedliwości, jakie ich dotykały ze strony potężnych bogów. Prometeusz był bardzo bystry i sprytny, dzięki czemu w dość łatwy sposób potrafił przechytrzyć zachłannych bogów. W czasie kłótni między bogami o ofiary, jakie ludzie musieli im składać Prometeusz został poproszony o rozstrzygnięcie sporu. Uszył on ze skóry byka dwa worki, do pierwszego włożył mięso i przykrył je żołądkiem, a do drugiego mnóstwo kości, zakrytych pachnącym tłuszczem. Bogowie byli tak zachłanni, że wybrali worek z pachnącym tłuszczem, nie mieli jednak pojęcia, że w środku skrywały się najgorsze części zwierzęcia, kości. Dzięki temu podstępowi, ludzie mogli zostawiać sobie mięso, a kości składać bogom w ofierze. Całe to zajście bardzo rozgniewało gromowładnego Zeusa, który postanowił bacznie przyglądać się postępkom Prometeusza. Aby ukarać ludzi za działania Prometeusza, najwyższy z bogów odebrał ludziom ogień, by skutecznie utrudnić im życie. Opiekun ludzkości nie chciał patrzeć na krzywdę ludzi i po raz kolejny, z narażeniem własnego życia postanowił im pomóc. Udał się na Olimp i zapalił pochodnię od ognistego rydwanu Słońca. Dał im rzecz niezwykle cenną, a ludziom wręcz niezbędną – ogień, by mogli się ogrzać i zapewnić sobie bezpieczeństwo przed dzikimi stworzeniami, a także przyrządzać ciepłe posiłki.
Niestety Zeus bardzo się rozgniewał na Prometeusza i postanowił go srogo ukarać. Rozkazał przykuć Prometeusza do skały, gdzie każdego dnia wygłodniały sęp wyjadał mu wątrobę. Była to okrutna i niezwykle bolesna kara. Prometeusz miał pełną świadomość tego, co mu grozi za sprzeciwianie się rozkazom najwyższego z bogów, jednak nie rezygnował, bo dobro i szczęście ludzi były dla niego ważniejsze niż jego własne, niż jego życie.
Prometeusz był niezwykłą istotą zdolną do największych poświęceń, był bezinteresowny i oddany ludzkości. Jego postawa była niezwykle pozytywna i godna naśladowania. Był typowym altruistą, czyli człowiekiem pomagającym zupełnie bezinteresownie, nigdy niczego nie oczekiwał w zamian. Troszczył się o ludzi z miłości i troski, a nie dla ofiar czy obrządków.
