“Oddźwięki (Correspondances)” interpretacja wiersza Charlesa Baudelaire
Charles Baudelaire urodził się 09. 04. 1821 roku we francuskiej stolicy Paryżu. To tam spędził całe swe życie, studiował prawo jednak z zamiłowania był poetą. Przyjaźnił się ze znanymi pisarzami: Balzakiem i Nervalem. Do największych osiągnięć artysty należy zaliczyć tłumaczenie tekstów E. A. Poego. Zadebiutował w roku 1857 tomikiem zatytułowanym „Kwiaty zła”, zmarł w Paryżu w roku 1867.
„ Oddźwięki (Correspondances) ” to tytuł wiersza francuskiego poety Charles Baudelaire. Dokonując analizy utworu należy stwierdzić, że stanowi on odwołanie do filozoficznej zasady mówiącej o powszechności analogii. Myśl ta była znana już w starożytności, jej ślad odnaleźć można w dziełach Platona. Swoje odrodzenie nurt ten przeżył w XVII wieku, znany poeta Emanuel Swedenborg uwidocznił go w swej mistycznej twórczości. Starał się w ten sposób określić odpowiedniość pomiędzy zjawiskami duchowymi a życiem ziemskim. Charles Baudelaire w swym wierszu „Oddźwięki (Correspondances)” również odwołuje się do starożytnej filozof pragnąc ukazać własną koncepcję.
Całość wiersza stanowi prezentację człowieka i świata. Opisy ukazują naturę jako świątynie, wszystkie jej elementy to tajemnicze symbole, których zwykły śmiertelnik nie jest w stanie właściwie odczytać, jak mówi cytat: „ Człowiek wśród nich przechodzi jak symbolów lasem ”. Zjawiska, dźwięki, sygnały to nie przypadkowe znaki życia ale specyficzna harmonia, która jest dowodem na istnienie głębszego sensu w doskonałym świecie natury. Cały utwór prezentuje czytelnikowi tajemniczą naturę, budując ten obraz poeta miał na myśli również człowieka, on również posiada niepoznaną strukturę duchową. Wiersz ma za zadanie uświadomić czytelnikowi istnienie odpowiedniości i jedności odczuć zmysłowych oraz pozazmysłowych. Człowiek nosi w sobie bogactwo, które może zyskać pełne oblicze dopiero w tedy gdy obydwa te czynniki zostaną ze sobą zespolone: „ Gdzie duch przenika zmysł i wzajem w nich tonie”.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w dwóch czterowersowych zwrotkach,. Autor zastosował następujące środki artystyczne: metafory: „ symbolów lasem ”, epitety: „ niepojęte nam słowa ”, porównania: „natura jak świątynia”.
