„Niemcom” interpretacja wiersza Antoniego Słonimskiego
Utwór Antoniego Słonimskiego zatytułowany „Niemcom” jest skierowany bezpośrednio do tytułowego adresata. Okoliczności powstania utworu: organizowanie się faszystowskich sił Niemiec nie były obojętne autorowi. Choć nie podał bezpośredniego odwołania do ówczesnej sytuacji, wymowa wiersza nawiązuje do tego tematu. W utworze poeta przedstawia nam postać Archimedesa, słynnego greckiego filozofa, matematyka i wynalazcę. Ta genialna postać stworzyła podstawy statyki , hydrostatyki i rachunku, to on jako pierwszy poznał przybliżoną wartość liczby pi. Poprzez osobę Archimedesa autor wskazuje bezcenne wartości, wiedze i dusze. W wierszu Słonimskiego Archimedes zostaje zabity przez żołnierza rzymskiego, jak mówi cytat: „wszedł do domu Archimedesa rzymski barbarzyńca, Gdy legion Marcelusa zdobył Syrakuzy”. To odwołanie do prawdziwo zdarzenia historycznego, Archimedes kierował obroną Syrakuzu w 211 r. p.n. e.. Ważnym jest tu podkreślenie cech charakterystycznych ofiary i oprawcy. Archimedes ukazany w wierszu jest jako bezradny wobec przemocy, nie spodziewał się jej i z zamiłowaniem rysował na piasku koła. Oprawca, rzymski żołnierz to bezduszna postać, która nie zna litości. Ten prymitywny barbarzyńca nie wahał się zadać śmiertelnego ciosu tak znakomitemu człowiekowi. W momencie śmierci Archimedes zachował powagę i godność prosił jedynie by oszczędzić jego koła, czyli jego myśl, może kolejny wynalazek lub bezcenną koncepcje. Ten jednak nie wahał się, głuchy na prośby, nie wzruszony bezcennymi wartościami zadał śmiertelny cios, następnie bez cienia wątpliwości zamazał koła niszcząc w ten sposób ostentacyjnie człowieka i jego twórczość. Obraz ten przedstawiony przez Słonimskiego ma za zadanie ukazać różnice jaka od wielu lat panuje między przemocą a wartościami duchowymi. W sytuacji gdy faszystowskie Niemcy zagrażały światu autor ujrzał tragiczne w skutkach realia. Znów zarysuje się władza wymuszona przemocą, kolejny totalitarny rząd będzie pragnął zniszczyć daną grupę ludzi zamazując ich kulturę i najważniejsze wartości. W taki bowiem sposób postępowali Niemcy, palili bezcenne książki i zabijali przedstawicieli inteligencji. Wiersz ma wyraźny charakter pesymistyczny, choć pojawia się w nim nawołanie do Archimedesa o obronę jednak ostatnie zwrotka podkreśla stanowisko poety. Jak czytamy: „Krew wsiąkła w piasek, ale duch Twój żyje. Nieprawda . I duch ginie”. Archimedes zginął a wraz z nim zatracone zostały jego myśli i dokonania, przepadł bezpowrotnie a zatarty po nim ślad nie pozostawił niczego dla potomności. Ta przytłaczająca wizja oddaje odczucia autora, który w obliczu ówczesnej sytuacji obawiał się zagłady, która nieśli ze sobą faszyści.
Zakańczając należy wskazać budowę utworu. Wiersz zawiera się w czterech zwrotkach, każda z nich posiada cztery trzynastozgłoskowe wersy. Artysta użył następujących środków artystycznych: pytania retoryczne: „gdzie zostaną ślady”, apostrofy: „Archimedesie”, epitety: „ z mieczem skrwawionym”, metafory: „chłonąc nozdrzami nowa krew”.
