Filozofia św. Augustyna
Sylwetka św. Augustyna to jedna z czołowych postaci, która odegrała ogromną role w epoce średniowiecza. Twierdzenia i filozofia świętego wpływała bowiem na kształtowanie ówczesnego kształtu wiary i relacji człowiek – Bóg. Jak wiadomo natomiast średniowiecze to epoka zdominowana przez te specyficzne relacje, to one bowiem stanowiły podstawę światopoglądu kształtującego myślenie i życie społeczeństw.
Tym samym św. Augustyn dotykał najważniejszych ówcześnie tematów. Cechą charakterystyczną epoki był teocentryzm czyli umieszczenie w centrum zainteresowań kultury, literatury, sztuki i filozofii Boga. Stwórca jako istota najwyższa, niemożna do określenia reprezentowała system wartości średniowiecznych, wśród nich znajduje się: harmonia, dobro, piękno, prawda. Człowiek jako stworzenie boże musiał całkowicie podporządkować się jego władzy, wielbić i sławić Boga a także zwalczać jego wrogów i wszelkie przejawy zła. To dlatego tak znaczącą, należy nawet powiedzieć naczelną rolę odgrywała w tej epoce Kościół, jego zadaniem było bowiem sprawowanie ziemskiej władzy polegającej na wykonywalności boskich nakazów. Święty Augustyn z pewnością był zwolennikiem tych doktryn, głoszone przez niego prawdy pozwalają jednak wyłonić szereg dodatkowych elementów, które sprawiły, że relacje Bóg – człowiek ujmowane przez świętego określano mianem jego filozofii augustynizm a samą filozofie dramatyczną.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że święty w swych założeniach ukazuje dramat człowieka jako jednostki w pewnym stopniu bezsilnej. Istota ludzka bowiem pozostaje umieszczona pomiędzy niebem a ziemią, w hierarchii między aniołami i zwierzętami. Słabości, niepewność, codzienne rozdarcie powodują natomiast, że każdy śmiertelnik ciągle szamota się pomiędzy pragnieniem obecnego ziemskiego szczęścia a tęsknotą za wieczną idealną harmonią osiągalną jedynie w niebie. Życie prowadzone w bezustannej trwodze, lęku pomieszane z tląca się nadzieja staje się męczącym koszmarem. To jakby istnienie w świecie dualistycznym czyli dwoistym, składającym się z przeciwstawnych wartości. Człowiek musi ciągle dokonywać trudnych wyborów pomiędzy: dobrem- złem, ciałem – duszą, zbawieniem – potępieniem, nie istnieje bowiem żadne wypośrodkowane rozwiązanie ani zastępcza droga.
Św. Augustyn podkreśla jednak w swej filozofii, iż uznaje absolutnie prymat ducha nad ciałem. Człowiek jako istota jest bowiem całkowicie podporządkowany Bogu, który jako byt najwyższy stanowi dobro, piękno, prawdę źródło wiedzy i wiary. Człowiek będzie wstanie to pojąc jedynie wtedy gdy prawdziwie uwierzy. Według świętego wszelkie dobra materialne i cielesne to rzeczy, które przed swoim powstaniem „są nicością, w okresie trwania dążą do nicości a ginąć przechodzą w nicość”, stąd nigdy nie należy przywiązywać do niej wagi. Wiedzę natomiast można posiąść jedynie drogą iluminacji czyli poprzez oświecenie z woli Stwórcy.
