„Któż nam powróci” interpretacja wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera
Kazimierz Przerwa Tetmajer urodził się 12.02.1865 w Ludźmierzu, z wykształcenia był filozofem, pracował jako dziennikarz mieszkając w Krakowie i Zakopanem. Poeta był uznawany za czołowego przedstawiciela Młodej Polski. Do najważniejszych osiągnięć autora należą: związanie podczas pierwszej wojny światowej z legionami Piłsudzkiego, siedem serii wydanej poezji oraz twórczość prozatorska. Poeta zmarł w 1940 roku w Warszawie.
„Któż nam powróci” to tytuł wiersza Kazimierza Przerwy Tetmajera. Utwór ten ukazuje sytuacje pokolenia poety. Podmiotem lirycznym jest cała zbiorowość dekadentów, to w ich imieniu występuje poeta mówiąc: „Któż na powróci te lata stracone”. Słowa te można potraktować jako zarzut, kierowany bezpośrednio do adresata utworu, którym jest pokolenie pozytywistów i przedstawicieli Młodej Polski. To bowiem oni jak twierdzi autor są winni złej kondycji psychicznej obecnego człowieka. Dzieciństwo pokolenia poety było naznaczone cierpieniem, świat pozbawiony autorytetów nie wspierał rozwoju młodych. Sytuacja ta sprawiła, że wszystkie pragnienia zostały stracone ludzie bowiem bezsilni, są nie zdolni do czynu. Wielokrotnie odczuwają rozdarcie pomiędzy realizowaniem pragnienia swej wolności a obowiązkami, które powinni wypełniać. Autor zwracając się bezpośrednio do pozytywistów obwinia ich o kondycje duchowa współczesnych ludzi. Moderniści bowiem zawiedli się na poprzednich ideach i wartościach. Wynikiem tego była utrata wiary w naukę i możliwości poznawania świata i człowieka. To jak bankructwo poprzedniej epoki, która nie pozostawiła żadnych podstaw dla przyszłych pokoleń. Jak więc ludzie tacy jak poeta mogą się rozwijać i osiągać cele? Ostatecznie należy stwierdzić, że poeta oskarża pozytywistów o pustkę jaką odczuwa jego pokolenie, to oni bowiem nie mieli na tyle siły by dać następcą odpowiednią moc sprawczą. Postawa przyjęta i zaprezentowana w wierszu przez Tetmajera jest charakterystyczna dla ówczesnego młodego pokolenia.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Utwór zawiera się w czterech sześciowersowych zwrotkach. Autor zastosował następujące środki artystyczne: „metafory: ”pragnień żrących…”, pytania retoryczne: „Któż na powróci te lata stracone”, epitety: „lata stracone”.
