Jan Twardowski „Za wszystko” – analiza wiersza
Jan Twardowski to jedna z najwybitniejszych postaci współczesności. Urodzony 1.06.1915 roku w Warszawie został zapamiętany jako honorowy poeta polski, przedstawiciel liryki religijnej oraz duszpasterz. Jego pierwszy tomik wierszy zatytułowany „Powrót Andersena” ukazał się w 1937 roku, nawoływał do twórczości grypy Skamandra. Podczas II wojny światowej zaginął cały ówczesny dorobek Twardowskiego, poeta został żołnierzem Armii Krajowej a także uczestniczył w powstaniu warszawskim. Warto w tym miejscy zaznaczyć, że oblicze wojny, zniszczenie rodzinnego domu i wszechobecna ludzka tragedia w sposób bezpośredni wpłynęły na ostateczną decyzję poety aby wstąpić w stan duchowy i zostać księdzem. Jeszcze w trakcie wojny autor rozpoczyna naukę w tajnym Seminarium Duchowym w Warszawie a w roku1948 04.07 przyjmuje święcenia kapłańskie. Ten sam rok obfituje równie z w inne ważne wydarzenia, Twardowski uzyskuje tytuł magistra filozofii polskiej za pracę „Godzina myśli”. W późniejszych latach obejmuje funkcję wikarego w Żbikowie, naucza Religi w szkole specjalnej a od 19589 roku aż do emerytury pełni funkcję redaktora kościoła sióstr Wizytek w Warszawie. Twórczość księdza Twardowskiego porusza tematy związany z religią ale także człowiekiem i światem.
„Za wszystko” to tytuł jednego z wierszy autorstwa Jana Twardowskiego. W utworze tym bardzo wyraźnie zostaje podkreślona tak charakterystyczna dla poety postawa franciszkańska. Jak mówi cytat ” Za wszystko dziękuję, za spokój i trwogę za to, że nie rozumiem i odejść nie mogę za, że nas łączą niepoznane ręce…”
To jednoznacznie wyrażona wiara w sens świata i istnienia w każdy jego element napotykany na życiowej drodze. Pomimo tego, że podmiot liryczny zauważa, że świat pełen jest kontrastów obcowania obok siebie zła i dobra, rzeczy pięknych i brzydkich akceptuje je. To one bowiem połączone ze sobą tworzą jedną nierozerwalną całość. Podmiot liryczny składa swe podziękowania za każdy element zarówno ten piękny i zrozumiały ja i te które na zawsze już pozostaną tajemnicą.
Utwór zawiera takie środki stylistyczne jak: anafory, kontrasty i metafory. Wyraźne jest również odwołanie do filozofii franciszkańskiej i stoicyzmu.
