„Jak dobrze” interpretacja wiersza Tadeusza Różewicza
Rozpoczynając analizę utworu „Jak dobrze” autorstwa Tadeusza Różewicza warto wspomnieć dwa inne wiersze reprezentujące jego twórczość. Jak wiadomo bowiem poeta jest autorem pesymistycznych utworów: „Lamet” i „Ocalony”. Poprzez nie ukazał tragedie człowieka, któremu przyszło żyć w czasach drugiej wojny światowej. Odnaleźć sens życia, odrodzić się na nowo w zatraconym świecie gdzie przestały istnieć jakiekolwiek wartości. Człowiek, który wydział ludzi traktowanych jak zwierzęta, posługujących się jedynie biologicznym instynktem nie potrafi bowiem odnaleźć człowieczeństwa w samym sobie i innych. Podkreślenie wymowy tych utworów jest istotne gdyż wiersz „Jak dobrze” stanowi jakby ich kontynuacje. To dalsza część rozważań, tym razem jednak ukuje nam się poeta, który powoli zaczyna żyć na nowo, odnajdywać to czego tak bardzo mu brakowała. Podmiot liryczny, który z pewnością możemy utożsamić z Tadeuszem Różewiczem przechodzi duchową i psychiczną odnowę. To jak rekonwalescencja po ciężkich przeżyciach. Jak mówi cytat: „Jak dobrze, że mogę zbierać jagody w lesie, myślałem ,że niema lasu”. Słowa te ukazują powolnie odradzającą się wiarę w świat, w radość czerpaną z najprostszych czynności. Przyroda nareszcie zostaje dostrzeżona, daje ukojenie i nadzieje, życie rodzi się na nowo. Obserwując tę przemianę czytelnik dostrzega również dzięki czemu jest ona możliwa. Jak mówi poeta: „jak dobrze jestem z Tobą tak mi serce bije”. To drugi człowiek, jego ciepło i bliskość pozwalają uwierzyć na nowo. Poprzez te uczucia, odnalezione w drugiej osobie na nowo dostrzeżone zostaje człowieczeństwo. Nareszcie człowiek odarty z godności nabiera dawnego znaczenia, nie jest zwierzęciem ale odrębną, niepowtarzalną jednostką, której przeżycia i myśli wyróżniają , pozwalają stanąć na czele królestwa zwierząt.
Zakańczając interpretację należy wskazać analizę budowy utworu. Całość pozbawiona jest jakich kol wiek metafor, autor pisał prostym i zrozumiałym językiem. W ten sposób nadał wierszowi surowy charakter, uwidacznia to jak powolny jest proces kształtowania się na nowo wiary i nadziei człowieka. Nie ma wielkich emocji, przesadnych przeżyć czy wyobrażeń. Dokonano prostego opisu prawdziwych odczuć. Całość zawarta jest w trzech zwrotkach pozbawionych rymów – jest więc to wiersz biały.
