Faramir jest jednym z bohaterów „Władcy pierścieni” J. R. R. Tolkiena. Jest młodszym synem Demethora II i bratem Boromira.
Z wyglądu zewnętrznego bardzo przypominał brata. Był równie wysoki i silny, miał ciemne włosy i szare oczy. Pomimo iż nie zachwycała go sztuka wojenna, był dzielnym wojownikiem, sprawnie władał mieczem.
Charakter jego był jednak bardzo odmienny, bowiem Faramir był człowiekiem łagodnym i spokojnym, cenił sobie spokój i dobre relacje z ludem. Bardziej od wojny i broni cenił sobie naukę i wiedzę. Doskonale znał umysły ludzi. Łatwo odgadywał intencje innych. Nie zazdrościł bratu uczuć, jakimi darzył go ich ojciec. Nigdy nie walczyli między sobą o uczucie ojca, nic nigdy ich nie poróżniło, ich braterska miłość była wielka i nie do złamania.
Faramir do końca pozostawał wierny swojemu ojcu, nigdy mu się nie sprzeciwił, nawet, gdy ten chciał spalić go na stosie w chwili amoku, jaki nim owładnął na wieść o śmierci Boromira, jego ukochanego syna. On sam także odczuwał wielki żal i niesprawiedliwość po śmierci brata, który był dla niego najwierniejszym przyjacielem i towarzyszem.
W porę został uratowany przez Gandalfa i uleczony przez Aragorna, szybko doszedł do siebie.
Przez Gondorczyków uważany był za mniej odważnego od brata. Jednak w rzeczywistości nie raz udowodnił swoją odwagę, silę i waleczność dowodząc strażnikami Ithilien. Był kochany i szanowany przez swoich żołnierzy, którzy darzyli go bezgranicznym zaufaniem.
Pomimo łagodnego usposobienia Faramir był równie waleczny i dzielny jak jego brat. Nigdy nie zawiódł w walce. Dążył równie mocno, jak jego brat do uwolnienia Gondoru spod władzy Saurona. Był bardziej odporny na moc Pierścienia, któremu nigdy nie dał się omamić.
Bardziej od samej walki cenił to, o co się walka toczy, wolność, sprawiedliwość, honor i miłość do ojczyzny. Po zakończeniu wojny ożenił się z księżniczką rohańską Eowiną i został mianowany władcą Emyn Arnem, księciem Ithilien oraz zachował urząd namiestnika Gondoru.
Faramir jest wspaniałą postacią, godnym naśladowania bohaterem. Posiadał najznamienitsze cechy prawdziwego rycerza. Mało tego, że był wspaniałym dowódcą, doskonałym żołnierzem, przykładnym władcą, to jeszcze dobrym i łagodnym człowiekiem, wrażliwym na krzywdę innych, wspaniałym kochającym bratem i wiernym ponad wszystko ojcu synem.
