„Curriculum vitae” interpretacja wiersza Leopolda Staffa
Leopold Staff to jeden z najwybitniejszych polskich poetów. Urodził się 14. 09. 1878 roku w Lwowie. Warto wspomnieć, że autor tworzył na przestrzeni trzech epok: Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego, współczesności. Zmarł w Skarżysku – Kamiennym 31. 05. 1957 roku. Jednym z bardziej znanych jego utworów jest sonet „Curriculum vitae”. Sam tytuł w dosłownym znaczeniu oznacza – życiorys. Podmiot liryczny w utworze to sam poeta, który opisuje proces dojrzewania do bycia poetą. To jak zapis poszczególnych etapów życia, które wnosiły do świadomości poety coraz to nowsze doświadczenia. Można również stwierdzić, że Staff przyrównał kolejne fazy życia człowieka rozwojowi zdolności twórczych. Pierwszy etap to jak czytamy dzieciństwo, poeta stwierdził : „stawiając krok cudzych czepiałem się szat”. To ukazanie braku samodzielności, dziecko bowiem podąża chronione przez rodziców, swe potrzeby wyraża poprzez naśladownictwo. W ten sposób poeta również uczy się swej sztuki, obserwuje i naśladuje kunszt znanych mu już i bliskich poetyckich i literackich autorytetów. Kolejny etap to młodość lub też inaczej dojrzewanie. To czas buntu młodego człowieka, który podejmuje usilne próby określenia własnej osoby, odnalezienia siebie w świecie. Wyraźna bywa tu zmiana poglądów oraz głębokie przemyślenia nad sensem własnego istnienia. Należy zaznaczyć ,że w ten sposób Staff ocenia drugi okres swej poezji, gdzie zainteresowania jego zdominowały założenia epoki Młodej Polski. Stąd tworzone wiersze przepełniał dekadentyzm, melancholia i pesymizm. Ostatnim z omówionych przez autora okresów jest dojrzałość. Jak mówi cytat: „Rozumie mnie me serce i kochają muzy”. Poeta dojrzały to człowiek w pełni ukształtowany, posiadający określony nurt i założenia. Jak mówi Staff w czasie tym następuje powrót do klasycznych wzorców, upodobanie: harmonii, piękna i sztuki. Cała wiedza zostaje oparta na nauce, to ona bowiem pozwoliła człowiekowi poznać świat, zrozumieć życiowe postawy i odnaleźć spokój ducha.
Zakańczając należy wskazać budowę wiersza. Jest to sonet zawarty w dwóch czterowersowych zwrotkach. Autor zastosował następujące środki literackie: epitety: „ lękliwe było me spojrzenie”, metafory: „ dzieciństwa …kwiat”, personifikacje: „rozumie mnie me serce”.
