Barbara Jeziorkowska była jedną z głównych bohaterek występujących w powieści H. Sienkiewicza pod tytułem „Pan Wołodyjowski”. Dziewczyna była sierotą, a pieczę nad nią sprawował stolnik latyczowski, pan Makowiecki.
Barbara była „różowa jak pączek róży, jasnowłosa, o bystrych niespokojnych oczach i zawadiackiej minie”. Była to drobna i niska dziewczyna o wielkim i wybuchowym temperamencie. Często się złościła i gniewała, nie lubiła, gdy ktoś ją karcił za jej zachowanie, ale nie potrafiła długo chować urazy. Basia był młodą żywą i energiczną osóbką. Miała poczucie humoru, była zabawna, lubiła żarty i często zachowywała się jak młody niewychowany uczeń. W swych zrachowaniach bywała bardzo dziecinna, czym wzbudzała częsty śmiech wśród przyjaciół i towarzyszy. Pan Zagłoba nazywał ją swoim „hajduczkiem”, uwielbiał ją i bardzo się o nią troszczył.
Pomimo niewielkiego wzrostu była bardzo odważną, dzielną i silną dziewczyną. Potrafiła walczyć i wychodzić cało z tarapatów. W szermierce dorównywała niejednemu rycerzowi. Porwana przez Azję potrafiła go obezwładnić i uciec z jego niewoli. Była wspaniałą, dzielną i mądrą kobietą. Była też godną żoną Michała Wołodyjowskiego i jego wierną towarzyszką. Była wierna, oddana i troskliwa. Oboje tworzyli niezwykłą parę, choć dzieliło ich niemal wszystko. Łączyło ich natomiast wielka miłość i oddanie dla ojczyzny.
Basia Jeziorkowska już jako panienka była osobą waleczną i zaradną, zawsze potrafiła sobie radzić w nietypowych sytuacjach. Była niczym kobieta-kozak, która niezwykła postępować i zachowywać się zgodnie z etykietą. Była raczej chłopczycą, energiczną i żywiołową. Często ulegała emocjom i wybuchom złości. Lubiła się wspinać, skakać. Była dziewczyną hałaśliwą i krzykliwą. Lubiła zwracać na siebie uwagę. Lubiła robić na przekór swoim opiekunom. Zawsze była szczera, mówiła to, co myślała, niczego się nie bała.
Jednak już jako żona, pani Wołodyjowska zawsze postępowała zdecydowanie, konsekwentnie i rozważnie. Często towarzyszyła mężowi w podróży, była wytrzymałym i odpornym na niewygody podróżnikiem, nie narzekała, nie grymasiła. Była dzielną i wytrwałą młodą kobietą. Bardzo kochała swojego męża i nigdy nie chciała jego krzywdy. Pragnęła zawsze być przy nim. Lubiła żołnierskie życie i dlatego doskonale rozumiała się z mężem. Była wyrozumiała i cierpliwie znosiła chwile rozłąki. Basia była też uwielbiana przez żołnierzy, bo zawsze miała dla nich dobre słowo. Była pogodną i wesołą kobietą.
Barbara była wspaniałą postacią, zabawną i impulsywną dziewczyną, której działania niekiedy wzbudzały salwy śmiechu. Czasem zachowywała się jak nieodpowiedzialne małe dziecko, a innym razem jak dzielna i odważna wojowniczka. Miała wielkie serce, odwagę i silę, by pokonywać wszelkie przeciwności losu. Nie bała się niczego, jedynie utraty Michała. Bardzo go Michała i była do niego przywiązana. Była wspaniałą żoną, rozumiejącą i podzielającą poglądy męża. Jak i on nosiła w sercu miłość do ojczyzny, chciała za nią walczyć i bronić jej honoru. Była idealną żoną dla walecznego Michała Wołodyjowskiego, idealnego rycerza.
Barbara Jeziorska Wołodyjowska była wspaniałą bohaterką, wesołą i energiczną, wokół której zawsze działo się coś ciekawego.
