Wisława Szymborska nie żyje. Poetka zmarła (01.02.2012) we śnie w swoim krakowskim mieszkaniu. Informację tę przekazał sekretarz noblistki, Michał Rusinek. Wisława Szymborska od kilku miesięcy chorowała, w listopadzie przeszła poważną operację.
Wisława Szymborska urodziła się 2 lipca 1923 r. w Bninie, miasteczku nieopodal Poznania, będącym obecnie częścią Kórnika. Rodzice, Wincenty Szymborski i Anna Maria de domo Rottermund, przenieśli się tam z Zakopanego w związku z pracą ojca, który był zarządcą dóbr hrabiego Władysława Zamoyskiego w Wielkopolsce. W 1924 r. cała rodzina przeprowadziła się do Torunia, a następnie po 7 latach do Krakowa, z którym Szymborska związana była do końca swojego życia.
Wisława Szymborska była autorką dwunastu książek poetyckich: “Dlatego żyjemy” (1952), “Pytania zadawane sobie”(1954), “Wołanie do Yeti” (1957), “Sól” (1962), “Sto pociech” (1967), “Wszelki wypadek” (1972), “Wielka liczba” (1976), “Ludzie na moście” (1986), “Koniec i początek” (1993), “Chwila” (2002), “Dwukropek” (2005) oraz “Tutaj” (2009). Opublikowała także zbiór felietonów Lektury nadobowiązkowe (wydania z lat 1973, 1981, 1993, 1996).
Wiersze Wisławy Szymborskiej przełożono na ponad 40 języków: m. in.: angielski, francuski, niemiecki, holenderski, hiszpański, czeski, słowacki, szwedzki, bułgarski, albański i chiński.
W 1996 roku otrzymała Literackiej Nagrody Nobla. Nagroda ta została jej przyznana za “poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości”, była jednym z najbardziej dramatycznych momentów w życiu Wisławy Szymborskiej. Po “tragedii sztokholmskiej”, jak ona sam i jej przyjaciele nazywali to wydarzenie, poetka zamilkła na ponad 6 lat – jej kolejny tomik “Chwila” ukazał się dopiero w 2002 r. Zawierał jedynie 23 wiersze. Jerzy Illg wspominał, że Szymborska po Noblu “chciała pozostać osobą, a nie stać się osobistością”.
