KWAZARY wykryto początkowo jako bardzo silne sygnały radiowe, dochodzące z poszczególnych części nieba. Oglądane przez zwykły teleskop sprawiają wrażenie nikłych punktów świetlnych. Z początku nazwano te punkty quasi-gwiezdnymi źródłami fal radiowych; określenie to miało znaczyć, że coś wysyła fale radiowe, przypomina gwiazdę, ale nią nie jest. Wkrótce jednak zaczęto je nazywać po prostu kwazarami.
Kwazary są najdalszymi obserwowanymi przez astronomów obiektami w kosmosie. Najdalsze kwazary są od nas odległe o tysiące milionów lat świetlnych. Światło od nich docierało do nas tak długo, że było dopiero w połowie drogi, gdy powstały Słońce i Ziemia. Obserwując je teraz odbieramy ich obraz z okresu, kiedy wszechświat był znacznie młodszy. Według jednej z teorii stanowią one centra galaktyk, w których znajdują się wielkie czarne dziury.
Nie dostrzegamy zewnętrznych części tych galaktyk, lecz rejestrujemy ogromną ilość energii wydzielanej przez gwiazdy wpadające w czarną dziurę. Kwazary, ze względu na ich ogromną jasność, muszą mieć bardzo dużą moc promieniowania, rzędu 1041W – taką jak cała galaktyka. Jednocześnie niektóre kwazary zauważalnie zmieniają swoją jasność w czasie rzędu dni, zatem muszą być względnie małymi obiektami, wielkości mniej więcej Układu Słonecznego.