Krzyżacy – pełna nazwa to Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, to zakon rycerski, który powstał w okresie nasilonych krucjat w XII wieku. Był to jeden z największych zakonów, jakie w tym czasie powstały. Zakon ten na okres wielu setek lat podporządkował sobie i opanował terytorium należące do późniejszych Prus Wschodnich, a także obecnie istniejących Łotwy i Estonii. Obszar ten nazwany został Prusami Zakonnymi. Wśród terenów podbitych przez Zakon krzyżacki znajdowały się również niektóre ziemie Polskie i Litewskie.
Przywódcą zakonu był wielki mistrz, którego wybierała kapituła generalna. Piastował on swoje stanowisko podobnie jak papież, czyli dożywotnio. Poniżej znajdowali się rycerze, którzy sprawowali władzę i stanowili kastę wyższą, pod nimi znajdowali się kapłani, którzy spełniali swe posługi w poszczególnych konwentach zakonu. Na samy dole byli bracia-służebni, którzy składali się przeważnie z podoficerów składających śluby wieczyste, lub okresowe. Poza tymi trzema grupami społecznymi w zakonie znajdowali się jeszcze półbracia, byli nimi wszyscy służący i dobrodzieje zakonu.
Kapituła poza wyborem wielkiego mistrza wybierała również dygnitarzy pełniących funkcję rządu zakonu, a byli to:[wikipedia]
– wielki komtur – pełniący funkcję ministra gospodarki i spraw wewnętrznych, zastępca Wielkiego Mistrza; funkcję tę piastował komtur malborski;
– wielki marszałek zakonu krzyżackiego – pełniący funkcję ministra wojny; funkcję tę piastował komtur królewiecki;
– wielki szpitalnik – pełniący funkcję ministra dyplomacji (a teoretycznie zajmujący się działalnością charytatywną zakonu); funkcję tę piastował komtur elbląski;
– wielki skarbnik – zajmujący się finansami zakonu;
– wielki mincerz – odpowiedzialny za opiekę nad uzbrojeniem, końmi i stanem twierdz;
– wielki szafarz – odpowiedzialny za handel; funkcję tę piastował komtur dzierzgoński;