Epoka brązu to jedna z prehistorycznych epok opisujących dzieje ludzkości. Jest to druga z trzech epok, następna po epoce kamienia i poprzedzająca epokę żelaza. Jej ramy czasowe nie są jednakowe dla każdego terenu, gdyż w wielu miejscach następowały w różnym czasie. Pierwszymi rejonami, które zapoczątkowały epoką brązy były Kaukaz i obszar Morza Egejskiego. Miało to miejsce w III tysiącleciu przed naszą erą.
Epoka ta to przede wszystkim wykształcenie umiejętności obróbki metali. Nazwa tej epoki pochodzi od nowego ówcześnie surowca, którym był brąz, a dokładniej połączenie stopu miedzi z cyną. Z surowca tego wytwarzana była większość narzędzi ówcześnie stosowanych. W poczet narzędzi tego typu zaliczyć można: dłuta, motyki, siekiery, młoty, noże oraz broń.
W epoce brązu zajmowano się głównie hodowlą bydła i owiec, a także rolnictwo. Jednymi z ważniejszych urządzeń umożliwiających rozwój, skonstruowanymi w tej epoce były wozy na kołach, statki na wiosła i żagle. Dzięki tym wynalazkom rozpowszechniła się wymiana towarów, prowadząca w konsekwencji do gromadzenia większych bogactw.