Ignacy Krasicki urodził się 3. II. 1735 r. w Dubiecku, zmarł 14. II. 1801 r. w Berlinie. Pochodził ze zubożałej rodziny magnackiej. W latach 1743 – 1750 uczęszczał do szkół jezuickich we Lwowie. Od 1751 do 1754 r. przebywał w seminarium misjonarzy w Warszawie, a w latach 1759 – 1761 studiował w Rzymie. Przed święceniami, w roku 1759 został kanonikiem kijowskim i przemyskim. Po śmierci Augusta III w 1763 roku został sekretarzem prymasa Łubieńskiego, natomiast po elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego znalazł się w kręgu najbliższych współpracowników króla. W 1765 r. był prezydentem trybunału małopolskiego. W 1766 r. otrzymał biskupstwo warmińskie, a wraz z nim godność senatora i tytuł książęcy. Po pierwszym rozbiorze Polski często wyjeżdżał do Berlina, utrzymując jednak ścisły kontakt z krajem. Po trzecim rozbiorze został arcybiskupem gnieźnieńskim i przeniósł się do Skierniewic. W latach 1798 – 99 był wydawcą czasopisma „Co tydzień”.
Cała twórczość pisarska Krasickiego, podjęta w sile wieku, po wielu doświadczeniach życiowych, adresowana jest do polskiego społeczeństwa. Jest to twórczość niezwykle bogata i różnorodna, w której wyróżnić można następujące utwory: „Myszeida” (1775/6), w której krytyce poddaje bezkrytyczny stosunek sarmackiej historiografii do legendarnych dziejów Polski; Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki” (1776),która była pierwszą polską powieścią nowożytną; „Monachomachia” (1778), w utworze tym poddaje ostrej krytyce ciemnotę i nieróbstwo licznych wówczas zakonów żebrzących „Pan Podstoli”, Satyry (1779), w których ostrej krytyce poddał szlachecki Sarmatyzm i naśladowanie cudzoziemszczyzny; Bajki i przypowieści (1779), „Antymonachomachia” (1780), „Wojna chocimska”, encyklopedia (1781). Zbiór potrzebniejszych wiadomości, Satyry (II księga, 1784), „O rymotwórstwie i rymotwórcach (1793; była to pierwsza w Polsce historia literatury polskiej i powszechnej).
Krasicki był niezwykle mądrym obserwatorem świata, który z gorzkim uśmiechem patrzył na głupotę, przemoc i kłamstwo panującymi w otaczającym go świecie.
Krasicki to czołowy pisarz polskiego oświecenia, najwybitniejszy w poezji przedstawiciel klasycyzmu stanisławowskiego.
Krasicki współtworzył także ukazujące się w Warszawie czasopismo moralne „Monitor”, przyczynił się również do powstania Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
W 1829 roku jego ciało przewieziono do Polski i złożono w katedrze gnieźnieńskiej.
