„Zbrodnia i kara”- jako powieść polifoniczna

Z założenia powieść polifoniczna prezentuje bohatera pod kontem przeżyć wewnętrznych, świata duchowych przeżyć, wyobrażeń, przemyśleń. Należy jednak zaznaczyć, że przedstawienie postaci odbywa się w obrębie realizmu określonych sytuacji i zdarzeń społecznych i obyczajowych. Fiodor Dostojewski na potrzeby powieści wykorzystał metodę dialektyczną pro i conta, pozwala ona na konfrontowanie stylistyki oraz prezentowanych idei. Tym samym obok siebie rację bytu mają sprzeczne myśli, wypowiedzi czy złożone konflikty racji.

 

W poniższym tekście wyjaśniono znaczenie i pochodzenie terminu polifonia, powieść polifoniczna i jej cechy, metoda pro i contra, wskazano jakie elementy dzieła wskazują na jego polifoniczność. Całość zawiera 375 słów.

„Zbrodnia i kara”-  jako powieść polifoniczna


„Zbrodnia i kara” autorstwa Fiodora Dostojewskiego nazywana jest również powieścią polifoniczną ze względu na specyficzną strukturę. Całość składa się z sześciu części i epilogu. Akcja utworu natomiast rozgrywa się na przestrzeni dziewięciu dni. Pośród złożonej treści w ostateczności analiza dzieła umożliwia wyłonienie charakterystycznej dla Fiodora Dostojewskiego formy  prozy. Niezwykłość dzieła oraz talent autora podkreśla także doskonałe połączenie w jedną spójna całość wątków o charakterze: społecznym, filozoficznym, psychologicznym, kryminalnym i detektywistycznym.


„Zbrodnia i kara” jako dzieło nowoczesne określana jest również mianem polifonicznej. Sam termin polifonia pochodzi z języka greckiego oznaczając wielogłosowość, stosowany początkowo w odniesieniu do kompozycji muzycznych będących połączeni w jedną linie różnorodnych melodii. Później także w kontekście literackim wprowadzony przez Bachiniego. Omawiając tematykę należy wskazać, że wpływ na rozwój tego gatunku literackiego miały koncepcje naukowe XX wieku jak freudyzm czy psychologia głębi.


 


 


Z założenia powieść polifoniczna prezentuje bohatera pod kontem przeżyć wewnętrznych, świata duchowych przeżyć, wyobrażeń, przemyśleń. Należy jednak zaznaczyć, że przedstawienie postaci odbywa się w obrębie realizmu określonych sytuacji i zdarzeń społecznych i obyczajowych. Wyjątkowość tego elementu polega na tym, że wewnętrzne przeżycia bohatera zostają niejako wyizolowane z czynników determinujących i dopiero poddane wnikliwej analizie. Pozostałe cechy charakterystyczne powieści polifonicznej to między innymi: zastosowanie różnorodnych technik narracyjnych jak monolog wewnętrzny czy mowa pozornie zależna, prezentacja intymności bohatera w formie rygorystycznej analizy, opisów lub podkreśleniu procesów myślowych i emocjonalnych pozostających w chaosie.


 


Fiodor Dostojewski na potrzeby powieści wykorzystał metodę dialektyczną pro i conta, pozwala ona na konfrontowanie stylistyki oraz prezentowanych idei. Tym samym obok siebie rację bytu mają sprzeczne myśli, wypowiedzi czy złożone konflikty racji. Metoda ta występowała  już w rzymskiej retoryce sam autor odwołał się jednak do dzieł epistolarnych jak Nowa Helozia Rousseau/


Dokonując analizy lektury z powodzeniem można podać wiele przykładów potwierdzających, że „Zbrodnia i kara” to powieść polifoniczna, np: monologi głównego bohatera Raskolnikowa, jego rozważania, refleksie, próba wewnętrznej analizy własnego czynu jakim było morderstwo lichwiarki. Kolejny element to połączenie fantastyki z rzeczywistością, halucynacje i sny mieszają się z realnym światem Raskolnikow ma przecież przerażający koszmar w którym nawiedza go zamordowana. Niezwykłe połączenie widać również w prezentacji tak silnych wątków religijnych, moralnych i etycznych. Czyny Soni prostytutki i mordercy Raskolnikowa a ich przemiana i odkupienie w imię filozofii miłości chrześcijańskiej.

Szczukina – charakterystyka postaci „Bezbronna istota” A. Czechow
Poniższe wypracowanie stanowi charakterystykę tytułowej bohaterki opowiadania A. Czechowa, Szczukiny. Była  ona żoną asesora kolegialnego, Szczukina,...
„Janko Muzykant” H. Sienkiewicza - wypracowanie: Analiza społeczeństwa polskiego
Obraz społeczeństwa w noweli „Janko Muzykant” H. Sienkiewicza Dziecko kojarzy się przede wszystkim z niewinnością i bezradnością. Rodząc się...
Wypracowanie - Symbol rozdartej sosny - „Ludzie bezdomni” S. Żeromski
Znaczenie symbolu „rozdartej sosny w „Ludzie bezdomni” S. Żeromskiego Lektura „ Ludzie bezdomni ” pełna jest symboli, już sam tytuł posiada przecież...
„Piosenka o końcu świata” – interpretacja wiersza Czesława Miłosza
„Piosenka o końcu świata” to utwór Czesława Miłosza, który porusza zagadnienie jakim jest koniec  świata. Tytuł ma charakter paradoksalny, utrzymany...
Adaś Niezgódka – charakterystyka bohatera J. Brzechwy, „Akademia pana Kleksa”
Adaś Niezgódka był jednym z bohaterów występujących w książce Jana Brzechwy pod tytułem „Akademia pana Kleksa”. Adaś był głównym bohaterem i...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *