„Z głową na karabinie” Krzysztof Kamil Baczyński- analiza wiersza
Krzysztof Kamil Baczyński to jeden z najsłynniejszych poetów pokolenia Kolumbów. Urodził się on w roku 1921 zginął w 1944 podczas walki w powstaniu Warszawskim. Był czynnym patriotom, któremu nie obce były obrazy wojny. Całe pokolenie w imieniu którego wielokrotnie wypowiadał się Baczyński musiało dorastać w czasach II wojny światowej. Naznaczenie wszechobecną tragedią nie pozwalało cieszyć się młodością osiągać i wyznaczać celi. Poeta mówił głosem swych rówieśników, wychowywanych na wartościach romantycznych i chrześcijańskich, którzy zmuszeni przez sytuację musieli nauczyć się zabijać, walczyć o każdy dzień i ginąć za ojczyznę.
Wiersz zatytułowany „Z głową na karabinie” powstał w roku 1943 odnajdujemy w nim stan świadomości pokolenia apokalipsy spełnionej. Najgorsze obrazy stały się bowiem namacalna rzeczywistością w której żył poeta. Dokonując analizy należy wyłonić trzy przestrzenie czasowe: przeszłość: obraz krainy szczęścia i radości. Nieosiągalnego obecnie spokoju, który jawi się jako prawdziwa arkadia. Podkreśleniem są takie zwroty jak: „uśmiechem matki”, „płatkami bzu dzikiego”, „bujnymi obłokami”. Teraźniejszość: czas przepełniony lękiem wywoływanym bezpośrednim zagrożeniem życia, symbolizowany jako zaciskający się krąg: „świszczę, tnie już przy ustach, jak nożem z wolna rozcina”. Przyszłość: to ostateczna śmierć ukazana metaforą, jak mówi cytat:” krąg,… przetnie światło zanim dzień minie.. z głową ciężką na karabinie”
Dokonując interpretacji utworu należy podkreślić w nim katastrofizm generacyjny, swoiste przeczucie i przeświadczenie o zbliżającej się śmierci. To ona przychodzi w kwiecie życia, pełni młodości która powinna być czasem tworzenia. Tym samy historia w obliczu wojny staje w opozycji do natury staje się znakiem katastrofizmu historiozoficznego.
Zakańczając należy wskazać zastosowane środki artystyczne są nimi metafory i epitety. Wyraźne są również konteksty: filozoficzny nawołujący do katastrofizmu okresu międzywojennego i Młodo Polskiego, biograficzny – poeta uwikłany w dramat wojny jako jeden z wielu przedstawicieli swego pokolenia.
